apoplecticus
ăpŏplēctĭcus or ăpŏplēctus, a, um, adj., = ἀποπληκτικός or ἀπόπληκτος, med. t.,
- apoplectic, Firm. Math. 3, 14, n. 8; Cael. Aur. Acut. 3, 5 al.
apoplēcticus, a, um (ἀποπληκτικός), zum Schlagflusse geneigt, Plur. subst., apoplēcticī, ōrum, m., Firm. math. 3, 5, 4 u. 3, 14, 8. Cael. Aur. acut. 3, 5, 54.
ăpŏplēctĭcus et ăpŏplēctus, a, um (ἀποπληκτικός, ἀπόπληκτος), frappé dʼapoplexie, apoplectique : C. Aur. Acut. 3, 5, 54 et 55.
apoplexiæobnoxius, nostris etiam
Propter quod utilissimum est aliqua, quæ
subtiliant et paulatim calefaciunt, in hiis, quæ tingere possunt, admisceri :... nam si
per singulos dies adhibeantur multa, magis periculum incurrunt, ita ut maxime
catarizent, et peripleumoniti, epilemptici aut Apoplectici fiant. Nostri
Icellui Recullet se refroidi tant, que une maladie,
appellée Apopelisie,... le print, etc.