appodiare

appodiare [< ad+podium; cf. OF apoiier] 1 to prop, buttress, support. b (fig.). baculo quem bajulabat ~iatus, immobilis stetit Ord. Vit. VIII 17 p. 368; muri supereminentes columpnis exterius apodientur Neckam Ut. 104; qui quidem [nervus] ut apodietur vestitur carne Ps.-Ric. Anat. 41; Gad. 73. 2 (v. appodiatio); cum hujusmodi edificia fuerint ~iata J. Acton Comment. 1130.  b 1291 culpabiles uniti et congregati insimul erant, ~iati super fortitudinem generacionis ipsorum (Lit. Soldani) B. Cotton 218. 2 (refl.): a to support oneself, lean. b (fig.) to be based. a conatur ‥ se arroganter super eam [securim] ~iare Herm. Arch. 21; in sinistro genu se apodiat Gilb. VII 306. 1; 1254 A. [triturator] ~iando se super flagellum suum dormitavit JustIt 872 r. 36; sicut patet frequenter studentibus et diu sedentibus uni lateri se apodiantibus Gad. 26.2.  b omnes ‥ secte ~iant se ad sectam Judeorum, quia hec ‥ est radix aliarum Bacon Maj. I 256. 3 (intr.) to lean. s1271 assacinus quidam ‥ ipsum [dominum Edwardum] ad fenestram quandam ~iantem ex improviso cultello vulnerat venenato Trevet 277 (cf. Rish. 69); to lene, accumbere, ‥ ~iare, ‥ inniti CathA.