ardentes
ardebant, et membris depastis, sensim consumebantur : unde
ignis gehennædicitur in Vita S. Eleutherii Episcopi Tornacensis n. 19. Hunc morbum veteres
sacrum ignemvocabant,
hoc est crudelem et pessimum, quomodo Donatus ad 7. Æneid. Virgilii vocem
sacerinterpretatur ;
unde, subdit ille,
et ignis sacer
dicitur morbus, qui hominem perniciose persequitur. Idem Virgilius 3. Georg. vers.
566. ...... Nec longo deinde moranti Tempore, contractos artus sacer ignis edebat. ignis sacer, et ignisacer, redditur. Liber Miraculorum S. Theodorici Abbatis Remensis :
Ea tempestate sacer ignis, quem Græci heresipilam dicunt, divinæ
administrationis index, Flandriæ incubuerat partibus. Et alio loco : Anno
iiii. tanta efferbuit mortalitatis pestilentia, etc.Ardentesdicti qui hoc morbo laborabant, indicat Anonymus de Miraculis S. Agili cap. 5 :
Deus per ejus meritum operatur
sanationes, et maxime Ardentium restinguit ignes. Et Letaldus Monachus in
Miraculis S. Maximini Abbatis Miciacensis : Medio fere Augusti ingens lues populum
Aurelianensem devastare Vita B. Israelis Canonici
Doratensis MS. : Igitur hac de causa ex longinquis regionibus innumera turba
Ardentium ad Scotorensem Ecclesiam confluxerat, etc. Atque inde ædiculæ sanctæ
Genovefæ sacræ, Lutetiæ Parisiorum, Ardentiumnomen inditum, quod sub anno 1130. Ludovico VI. regnante, D. Virginis Genovefæ intercessionibus, ad ejus feretrum, quo ædificata deinceps fuit loco, complures hac lue contacti, sanati fuerint, ut est apud Brolium lib.
Et membra... cœpit morbus igneus consumere, quem Physici Sacrum Ignem appellant,
ea nominum institutione, qua nomen unius contrarii, alterius significationem sortitur,
etc. ubi plura de istius modi morbi sanationibus ejusdem sanctæ Virginis
intercessionibus. Ad ædem etiam Deiparæ Parisiensis delatos et sanatos igne sacro
laborantes, auctor est Flodoardus in Chronico ann. 945. quod præterea firmatur ex Charta
Decani et Capituli Parisiensis ann. 1248. in M. Pastorali ejusdem Ecclesiæ lib. 20. cap.
106 : Statuimus sex lampades ardentes singulis noctibus perpetuo in Ecclesia
Parisiensi, ubi infirmi et morbo, qui Ignis Sacervocatur, in Ecclesia laborantes
consueverunt reponi. Ut porro hæc ignis sacriplaga, in pestilentiæ modum sæpius homines, maxime in Gallia pervaserit, tradunt passim Scriptores, Vita S. Genulfi lib. 2. cap. 39. Glaber Rodulfus lib. 1. Hist. cap. 1. Anonymus de Miracul. S. Benedicti cap. 8. 9. Acta Translationis S. Martialis apud Beslium in Comitibus Pictavensibus pag. 312. Tortarius de Translat. S. Mauri pag. 352. Ordericus Vitalis lib. 12. pag. 886. Hugo Flaviniacensis in Chron. pag. 187. Liber Miraculorum S. Amandi cap. 4. Vita S. Lucæ junioris n. 77. Hugo Farsitus de Miracul. S. Mariæ Suession. cap. 1. 7. Ivo Carnot. Epist. 204. Albericus in chronico MS. ann. 1089. 1109. et 1114. Odorannus eodem anno 1114. Henricus Huntindon. lib. 1. pag. 299. Chronicon Malleacense ann. 1114. Chronicon Andrense ann. 1129. et 1142. Conradus Uspergensis, et alii. Vide præterea Bollandum ad Vitam S. Antonii 17. Januarii pag. 156.