asta
asta, ae, f., v. hasta.
2. asta, s. 1. hasta ➳ .
1 asta, v. hasta.
Rostissent tout dedans beau Haste. Apud Nivernenses etiamnum et Lotharingos vox familiaris ; unde et
Hastator, Gall.
Astest veru ;
mena l'ast, ad focum transfixas veru carnes versare ; nobis,
Magistri coquinæ pro incisoriis, parascidibus salzeriis, Astis, palis et
aliis rebus, etc. Vide Hastator.de Lesann. 1263. ex Bibl. reg. :
In centum Astis, iiij Astas. Vide infra Asterius.Dedit in beneficium atque feudum prædicto Domino Hugoni de Turre Domino de Vinay,
et de eisdem per investituram feudalem, in signum Astæ Feudalis, per traditionem unius
annuli aurei investivit tanquam vassalum suum fidelem, etc.Adcensaverunt eidem domui unam Astam prati ad Roserias positi sub censu 3.
nummorum.
lancea. Italis enim
hasta. Vide Lancea.
jornalis. Conferendus etiam S
aRosa de Viterbo vol. 1. pag. 143. qui olim
Astilet
Astim, sive
Estilet
Estim, Lusitanis mensuram agri fuisse scribit, in latitudinem patentem 25. palmis legalibus, in longitudinem vero toto prædii latere. Ipse vero ex duabus seculo XIII conscriptis chartis hæc affert :
Quinque Astiles
in amplo et L in longo. Altera : In Sesmo de Feria secunda et est
hæreditas ista vjjj Astiis in amplo, unde Astilem longitudinis mensuram
fuisse, patet.De lignamine autem promittimus ut portare non
debeamus ulmos, asseres, spatulas, remoras, Astas, nec aliud lignamen, quæ ad nocumentum
sint Christianis. Leudæ major. Carcass. MSS : Item pro cargua de Astis de
fraische, ij. sol. Turon. Ubi versio Gall. ann. 1544 : Pour charge de
piques, javelines et autres Hastes de bois fraissé, ij. s. Tour. Occitanis
Astonne, eodem significatu. Lit. remiss. ann. 1457. in Reg. 189. Chartoph. reg. ch. 163 :
Une lance, que l'en appelle ou pais (Languedoc) communément
Astonne, ferrée à l'un des bouts, etc.