asteriscus
astĕriscus, i, m., = ἀστερίσκος,
- a small star, an asterisk, as a typographical mark placed before imperfect, deficient passages of authors: * asteriscus apponitur in his, quae omissa sunt, Isid. Orig. 1, 20, 2; so Hier. in Rufin. 2, 8; Aug. Ep. ad Hier. 10, 2 al.
asteriscus, ī, m. (ἀστερίσκος), ein Sternchen (*), als kritisches Zeichen an lückenhafte Stellen der Autoren gesetzt, Suet. fr. 107. p. 137, 10 u. 139, 1 5 R. Hier. in Rufin. 2, 8. Isid. 1, 20, 2.
~is, stellis [cf. ]Jer. Job pref.
~os et obelos in libris suis ‥ depingebant
transvolutis ab hoc obelo usque ad †astericum foliis ‥ ad ulteriora ‥ deproperent
Origenes ‥ translationem LXX obelo et ~o correxit
Origenes non fecit aliquam translationem, licet Magister Historiarum dicat Origenem transtulisse cum ~o et obelo. ‥ sed non potest translatio dici cum ~is et obelis; nam, cum ~us ponatur, ut illuminet sicut stella et ostendat ubi aliqua omissa ‥, constat quod nullus in opere suo, sed alieno, hoc facit
tokyn or signe where a booke lakkyth , ~us
ut sic liber ‥ ~o vel obelo consignatus, securius ad alios descendat, tanta auctoritate vallatus(
astĕriscus, ī, m. (ἀστερίσκος), astérisque [signe critique] : Suet. Frg. 139, 1 ; Hier. Ruf. 2, 8.
Ejus superflua Apostolicæ
auctoritatis confodiantur obelis, minus (clare) dicta dilucidentur
Asteriscis. Etymon Stella.
Et veniens stella astitit super ubi erat
positus. Dominic. Macer in Hierolex. et Hofmann. in Lexico.