attenuatio

attĕnŭātĭo (adt-), ōnis, f. [attenuo],

• a diminishing, lessening (only in the two foll. exs.): attenuatio suspitionis, Auct. ad Her. 2, 2: verborum attenuatio, simplicity, id. ib. 4, 11; cf. attenuatus.

attenuātio (adtenuātio), ōnis, f. (attenuo), die Abschwächung, dh. a) die Verminderung, suspicionis, Cornif. rhet. 2, 3. – b) der schlichte Ton der Darstellung, facetissima attenuatio verborum, Cornif. rhet. 4, 16.

attenuatio , slimming, emaciation. b (fig.). c diminution, weakening. carnis jejunium dici potest si quando quispiam ‥ jejunat ne corpore supra modum pinguescat; verum illud nulle virtutis est, †adeoque [? l. ideoque] dicendum est potius esse ~onis Beleth RDO 10. 22; alcanna ‥ valet ad mundificacionem et ~onem Alph. 7; s1423 cum ‥ consuleret ut ‥ racione sue ~onis in egritudine de aere se subtraheret Amund. I 181.  b s1454 patimini ‥ febrem ‥ consumpcionis in corpore vestro mystico adeo gravem quod, ubi dudum ‥ habebat ipsa ecclesia membra ‥ lx ‥, vix pro nunc attingit quinquagenarium. ‥ nunquid ‥ hec consumpcio gravis, ‥ hec ~o grandis, ‥ hec inanicio tam ‥ formidabilis quod ‥ fiet ‥ mors istius ecclesie? Reg. Whet. I 142.  c mahemium esse dicitur ossis cujuslibet fractio vel teste capitis per incisionem vel abrasionem ~o Glanv. XIV 1; 1283 status archidiaconalis ~o vel dejeccio Peckham Ep. 425; ex quo [radiorum] concursu fit ~o vaporis, ut pluviam inde consumat Id. Persp. III 21.

attenuatio , onis. f. et, v. attenuatus
See an image

attenuātiō (adt-) ōnis, f

• a lessening: suspitionis, Her.