auctorabilis
auctōrābilis, e (auctoro), vertretend, verbürgend, Schol. Lucan. 1, 454. Schol. Vindob. Hor. de art. poët. 191.
divino ~i inviolabili dictamine
consensu nostro ~i
auctōrābĭlis, e, répondant : Schol. Luc. 1, 454.
Nam
fuere in civitate nostra tunc temporis quidam viri Auctorabiles de Corbeia, ipsius
mulieris comprovinciales, qui eam cognoverunt, et verissime eam mutam filiumque ejus
lumine privatum longo tempore fuisse nuntiaverunt. Eadem vox pluries repetitur
ibidem. Monachi Patavini Chron. lib. 3. ad ann. 1260. apud. Murat. tom. 8. col. 713 :
Maxime cum iste modus pœnitentiæ inauditus non fuisset a Summo Pontifice
institutus... nec ab alicujus prædicatoris vel Auctorabilis personæ industria vel
facundia persuasus.Episcopi privilegia Romanæ sedis et regum præcepta ecclesiis suis
confirmata vigili sollertia custodiant, ut exinde Auctorabili firmitate tueantur.
Auctorisé, nostris olim, pro Probatus, nunc dicimus, Comme le suppliant a
esté sergent de masse de la ville d'Arras... par l'espace de l. ans, durant lequel temps
a esté homme bien Auctorisé des gouverneurs et gens de la justice
d'Arras, etc. Aliud vero sonat Auctorisié, rebus nimirum sibi necessariis instructus, in Lit. remiss. ann. 1411. ex Reg. 166. ch. 48 :
Le suppliant demourant
ainsi oudit lieu bien Auctorisié et amesnagié de chevaulx, bestiaux, etc. Vide
infra Authorabilis.