aurugo
aurūgo, ĭnis, f. [aurum].
- I The jaundice (from its color), Isid. Orig. 4, 8, 13: aurugo, quam quidam regium, quidam arquatum morbum vocant, Scrib. Comp. 110; 127; App. Herb. 85; cf. Apul. Orth. § 41; hence, sickly look, paleness, Vulg. Jer. 30, 6.—
- II Of plants, mildew, Vulg. 2 Par. 6, 28; ib. Amos, 4, 9.
aurūgo, inis, f. (aurum), I) die Gelbsucht, Scribon. 110 u. 127. Vulg. 2. chron. 6, 28 u.a. – gew. aurīgo geschr., Varr. b. Isid. 4, 8, 13. Cael. Aur. chron. 3, 5 lemm. Ps. Apul. herb. 85. Apul. de orthogr. § 41: aurugo = ἴκτερος, Gloss. – II) = πύρωσις, der Brand des Getreides, Vulg. Agg. 2, 18 (wo eod. Amiat. aurigo); Amos 4, 9.
pe gulsoghte , ~o, hictericia, ‥ mutacio coloris
hoc anno fuit tanta uredo pariter et ~o et siccitas in estate quod in maxima parte deficeret fenum terre
the meldewe , ~o, erugo, rubigo
aliqui jam venerunt qui veluti pestilens ventus adducti mendaciorum ~ine terram corrumpunt
aurūgō ( -īgō ), ĭnis, f. , jaunisse : Scrib. Comp. 110 ; 127 ; Ps. Apul. Herb. 85 ; Isid. Orig. 4, 8, 13.
Aurigo, Gall. :
Aurugo, Morbus regius, apud
Papiam MS. Paschasius in Vita S. Adalhardi inter Acta SS. Benedict. sæc. 4. part. 1. pag.
336 : Videte igitur quam subito vindemiavit nos Dominus, et facti sumus squalidi
venustate sublata. Aurugo possedit nos, quia decus roseum versum est in
favillam.auraet
ærugo: nam auræ seu aeris vitio contrahunt segetes æruginem. Festa quotannis agebant veteres, quæ
Robigaliavel
Rubigaliavocabant ad avertendam robiginem vel rubiginem. Robigum etiam colebant agricolæ non ut prodesset, sed ne segetibus noceret rubigine. Vide Ovidium Fast. IV. Non segetes tantum corrumpit aurugo, sed etiam arbores. Amos 4. 9 :
Percussi vos in vento urente, et in Aurugine
multitudinem hortorum vestrorum et vinearum vestrarum. Rubiginem cœleste frugum vinearumque malumvocat Plinius 18. 17. Varro de Re rustica n. 1 :
Robigo, propitio Robigo, frumenta atque arbores non
corrumpit.