avolo
avolo, to fly away
Frieze-Dennison Vergil
āvolō, āvī, ātus, 1, n.: to fly away, 11.712.
Could not find avolans in Logeion dictionaries.
avolans present active participle masculine nominative singular, present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle feminine nominative singular, present active participle neuter nominative singular, present active participle neuter vocative singular of avolo
ā-vŏlo, āvi, ātum, 1, v. n.,
- to fly forth or away: per aetherias umbras, Cat. 66, 55: auspicanti pullos avolāsse, Suet. Galb. 18 fin.; Dig. 41, 1, 5.—Hence, of persons, to flee away, to go away quickly, to hasten away (opp. advolare, to flee to): experiar certe, ut hinc avolem, Cic. Att. 9, 10: avolat ipse, Verg. A. 11, 712: citatis equls avolant Romam, Liv. 1, 57, 8; 3, 61, 7 (al. advolat).—So of dying: Critoni non persuasi me hinc avolaturum, that I shall flee from this world, Cic. Tusc. 1, 43, 103.—Of the vanishing of pleasure: Fluit voluptas corporis et prima quaequo avolat, Cic. Fin. 2, 32, 106.
ā-volo, āvī, ātum, āre, hinweg-, fort-, davonfliegen, I) eig.: sublime avolans, Cic. poët.: observatum est, auspicanti pullos avolasse, Suet.: isque (ales equus) per aethereas me tollens avolat umbras, Catull.: pavones, qui ex consuetudine avolare et revolare solent, ICt.: ex oculis et manibus infelicissimae coniugis tacitus avolavit (v. Amor), Apul. met. 5, 23. – II) übtr., davonfliegen = davoneilen, avolat ipse, Verg.: experiar certe, ut hinc avolem, Cic.: citatis equis avolant Romam, Liv.: alterum non videas, cor subito non potuisse nescio quo avolare, Cic.: velut avium examina ad crepitum primum missilium avolavere, Liv. – So auch von Sterbenden, hinc av., von hinnen eilen, -scheiden, Cic. Tusc. 1, 103: u. v. der Lust, voluptas avolat, schwindet schnell, Cic. de fin. 2, 106. – ➳ arch. afvolant = avolant, Paul. ex Fest. 26, 2.
See: avolare
āvŏlō, (13) āvī, ātum, āre, intr., ¶ 1 sʼenvoler loin de : Titin. 126 ; Col. Rust. 8, 6, 6 ; Suet. Galba 18 ; Catul. 66, 55 ¶ 2 [fig.] sʼenvoler, partir précipitamment : experiar ut hinc avolem Cic. Att. 9, 10, 3, je tenterai de mʼenvoler dʼici ; citatis equis avolant Romam Liv. 1, 57, 8, ils partent pour Rome à toutes brides ; voluptas avolat Cic. Fin. 2, 106, le plaisir sʼenvole.
- 1. wegvliegen;
- 2. wegsnellen.
ā-volō āvī, ātūrus, āre,
- to fly away: sublime: per umbras, Ct.—To flee, hasten away: nescio quo: hinc: citatis equis Romam, L.: iuvenis avolat ipse, V.—Fig., to flee away, vanish: voluptas avolat: me hinc avolaturum, quit this world entirely.