bellax
bellax, ācis, adj. [bello],
- warlike, martial: gens, Luc. 4, 406; cf. Prisc. p. 1263 P.
bellāx, ācis (bello, s. Prisc. part. XII vers. § 160 K.) = μαχικός, kriegerisch, kampflustig, gens, Lucan. 4, 406: Germani, Prisc. perieg. 274: Sarmata, Prisc. perieg. 294.
bellāx, ācis (bellum), belliqueux : Luc. 4, 406.
Viri Bellaces, nullisque militari industria, vel quavis probitate
secundi. Acta S. Cassiani apud V. Cl. Fontaninum de Antiq. Hortæ. pag. 343 :
Romanus celeber, nec non Bellaxque Sicamber.
Illic bellaci confisus gente Curetum.