bilinguis
bilinguis, two - tongued, speaking a jumble of languages
Frieze-Dennison Vergil
bilinguis , e: adj. (bis and lingua), double-tongued; (fig.), deceitful, treacherous, 1.661.
Could not find bilingues in Logeion dictionaries.
bilingues masculine accusative plural, feminine vocative plural, feminine nominative plural, feminine accusative plural, masculine vocative plural, masculine nominative plural of bilinguis
bĭlinguis, e, adj. [bis - lingua], twotongued, double-tongued.
- I Lit., having two tongues; humorously, of voluptuous persons kissing, Plaut. Ps. 5, 1, 15 (1260); cf. id. Poen. 5, 4, 65 (1238).—
- B Transf.
- 1 Tibiae, with two keys, Varr. ap. Non. p. 229, 24.—
- 2 Speaking two languages: bilinguis δίγλωσσος, Gloss.: bilingues Bruttates Ennius dixit, quod Bruttii et Osce et Graece loqui soliti sint, Paul. ex Fest. p. 35 Müll.; cf. Commod. p. 350: corvinus, Canusini more bilinguis, Hor. S. 1, 10, 30: sed jam bilingues erant, paulatim a domestico externo sermone degeneres, Curt. 7, 5, 29.—
- II Trop.
- A Double-tongued, hypocritical, deceitful, false, treacherous: tamquam proserpens bestia, est bilinguis et scelestus, Plaut. Pers. 2, 4, 28 (299): edico prius, Ne duplicis habeatis linguas, ne ego bilinguis vos necem, id. Truc. 4, 3, 7 (781) (cf. id. Poen. 5, 2, 74 (1034): bisulcilingua quasi proserpens bestia): quippe domum timet ambiguam Tyriosque bilinguis, Verg. A. 1, 661: homo, Phaedr. 2, 4, 25; Sil. 2, 56: os, Vulg. Prov. 8, 13: socii, Sil. 16, 157: insidiae, Claud. B. Gild. 284.—
- B Fabulae, having a double meaning, allegorical, Arn. 5, p. 228.
bilinguis, e (bis u. lingua), zweizüngig, doppelzüngig, I) eig. u. meton.: A) eig., scherzh. von wollüstig mit untergeschobenen Zungen sich Küssenden, Plaut. Pseud. 1260: tibias bilinguos (so!), mit zwei Klappen, Varr. sat. Men. 309. – B) meton., mit od. in zwei Zungen = zwei Sprachen redend, im üblen Sinne = ein Kauderwelsch redend, Enn. ann. 488. Lucil. sat. 3, 23. Hor. sat. 1, 10, 30. Curt. 7, 5 (23), 29. – II) übtr.: a) doppelsinnig, fabulae, allegorische, Arnob. 5, 35. – b) doppelzüngig = heuchlerisch, falsch (s. Drak. Sil. 16, 157), v. Pers., Plaut., Verg. u.a.: Afrorum animi, Firm. math.: insidiae, Claud.
~is, †bibarius [? l. bifarius ]
os ~e,twispecne muð
et centum linguas quisque bilinguis habet
sis stabilis, verbis, non sint tua verba bilinguis
damnant linguosi papam punguntque bilingues, / elingues lacerant
quidam bilingwes ‥ suggesserunt
bĭlinguis, (14) e (bis, lingua), qui a deux langues : Pl. Ps. 1260 || [fig.] qui parle deux langues : Hor. S. 1, 10, 30 || qui a deux paroles, de mauvaise foi, perfide, hypocrite : Virg. En. 1, 661 || à double sens : bilingues fabulæ Arn. 5, 35, récits allégoriques.
- 1. (preklass.) met twee tongen;
- 2. tweetalig, twee talen sprekend;
- 3. dubbeltongig, huichelachtig, vals.
Si fuerit aliquis Bilinguis,
et conturbet corda fratrum, etc.
Murmurationem, scurrilitates, Bilinguitates, dissensiones, etc.
Occurrit rursum cap. 18. bilinguis e, adj.
- bi-+lingua, two - tongued, speaking a jumble of languages: Canusini more, H.—Fig., double-tongued, hypocritical, false: Tyrii, V.