blazonare
O quod thema poterat tunc capere B. Antonius, qui habebat Blazonare arma hujus
miseri. Blason, Blasonner Gallis, ut Latinis Elogium, modo in bonam modo in
malam partem sumuntur ; unde Carolus Fonteine, Art poëtique chap. 10 :
Le
Blason est une perpetuelle louange, ou continu vitupere de ce qu'on s'est proposé de
Blasonner. De vocis origine nihil certi. Vide Menagii Diction. Etymol. Linguæ
Gallicæ.Blasonnostris, pro ipso scuto, in quo gentilitium insigne exprimitur ; unde
Blasonnier, scutorum opifex. Lib. 1. ordinat. super artif. Paris. ex Cam. Comput. fol. 346. v°
Boileau, ap. Depping. pag. 219. cap. 80.
Quiconques veult estre Blasonnier
a Paris, c'est assavoir ouvreur et cuireur de selles et de Blason, estre le
peut. Aliud vero est vox Blasonnement, Irrisio nempe vel contumelia, Gall.
Blasonner, quod nostri dixerunt pro Maledicere, vituperare. Lit. remiss. ann. 1387. ex Reg. 130. Chartoph. reg. ch. 268 :
Lesquelx
par maniere de Blasonnement, de injure ou autrement mistrent le suppliant en une moyau
ou cuve, ..... et lui getterent grant quantité d'eaue. Vide in Buccula 1.