branca
branca, ae, f., die Branke, Pfote, lupi, ursi, Gromat. vet. 309, 2 u. 4.
aqua decoctionis malve, brance ur[sine ] et similium
~a ursina stipitem habet ut olus, folia magna et incisa, G.branch [] u rsine , A.sedokke
francursina, A.berefot
levem acanthum pederota et melamphillon eruditi nominant, officine ~am ursinam, vulgusbrank ursyne appellat; porro foede hallucinantur qui putant ~am ursinam essebearefote , quum illud potius sit helleborus niger
fox glove , apium, ~a vulpina
branca, æ, f. , patte [dʼanimal féroce] : Grom. 309, 2.
Terminus, sive petra naturalis, si Brancam lupi
habuerit factam, arborem peregrinam significat. Mox : Si Brancam ursi
habuerit, lucum significat. Quibus locis effinguntur lapides quadrati, quibus
insistunt pedes lupi et ursi, avulsi a tibiis. Et cœpit ipse lupus multum
clamare et vociferari, et percutiebat sibi coram eis ipse lupus de sua et cum sua
Branca.Brancaidem sonat, quod nostris
Branche de Leone, apud Joan. Villaneum lib. 6. cap. 71. Hinc appellatio tributa Acantho, herbæ, quæ vulgo Italis
Branca leonis, et
Branca caulisdictæ. Fridericus II. lib. 1. de Venat. cap. 23 :
Tibiæ, pedes, digiti, dorsum, lumbi, Branchiæ, cauda, perunctum, et alia
hujusmodi. Salmasius brachiodeducit, ita ut
branca ursi, sit branchium ursi : sic nos Galli arborum brachia,
Branchesvocamus. Addit porro Romanensi Gallorum lingua
Branc, pro brachio usurpari passim. Certe id mihi, qui ejusmodi quisquilias quamplures evolvi, nullibi mihi lectum, quod sciam. Sed
Brancpro
spatha, gladius, non semel occurrit : cujus quidem vocabuli origo videtur eadem quæ vocis Branca, quod
spatha, vel gladius,
Brancæseu ungulæ vicem præstet militi, uti spathæ
Brancaleoni, aut urso. L'Ordene
Aprés li a chainte l'espée :
Salehadins a demandée
La senefianche de un Branc.
Sire, fait-il, chou est garant
Contre l'assaut de l'ennemi, etc.
Le Reclus de MoiliensMS.
N'est pas de l'ordre saint Martin,
Qui en yver par la brune
Parti de son Branc acherin
Son mantel au poure vechemin.
:
Li Brans trestorne, et la hache jus glace.
Infra :
Li Turs trestorne, et l'espée jus glace,
Li Brans descend contreval les espaules.
Philippus Mouskesin Ludovico VI :
A tant saka de Bran divers,
Si le feru en travers.
In S. Ludovico :
En aus refiert, et crie Valence,
Del Branc lor carge grief penence.
Mais ils n'avoient palefroy, ne roncin,
Ne armeures, fors le Branc acerin.
Alibi :
Pis coupe et teste ô le Branc de Pavie.
Idem :
Il li bailla, puis trest le Branc lettré.
: Et te monsterrai au Branc d'achier que je sui
au mien espoir aussi bon chevalir come tu i es. Vide Origines Italicas Cl. V.
Ægid. Menagii et Octavii Ferrarii.brancaseu ungulis ramum cui insident, complectuntur. Fridericus II. Imp. lib. 1. de Venat. cap. 34 :
Replicatio autem
digitorum in suis juncturis ad superiorem partem non fuit necessaria, ad subteriorem
vero partem fuit, quatenus Brancarent convenientius ramos, ad quos
confugiunt sœpe ut illic dormiant. Infra : Hic autem digitus habuit
officium concludendi Brancationem ex altera parte, et in formam quasi sphæricam
reducendi. Dicuntur etiam brancare, cum aves ungulis suis impetunt. Idem cap. 55 :
Percutiendo, dilaniando, Branchando, etc. Infra : Aves
rapaces Brancant et vulnerant compedibus, etc.Branchiersappellantur, in Lit. remiss. ann. 1446. ex Reg. 176. Chartoph. reg. ch. 455 :
Ouquel bois le suppliant avoit fait une loge de branches de chesne pour prendre
des oyseaulx de praye, ramages ou Branchiers, comme lasniers, autours ou
esparviers.Branc, Vestis ex crassiori tela species, forte quia alba, ab Hispan.
Branco, albus ; quæ ita describitur in Lit. remiss. ann. 1410. ex Reg. 164. Chartoph. reg. ch. 179 :
Icellui suppliant voulu faire certain charivari,... eust prins et vestu un habit,
nommé Branc ou roquet de toile, que femmes portent voulentiers par dessus leurs
robes. Vide infra Rochetum.Branchesdicimus, in forestis pro foco seu igne suo. Aresta ann. 1257. in 1. Reg. Parlam. fol. 5 :
Inquesta facta, utrum Philippus de Horrico habeat costumam ad
Brancham pro igne suo in foresta de Mercio, etc. Ibid. f. 10. sub. ann. 1258 :
Matthæus Danebus petit habere in foresta D. Regis de Andelliaco pro 12. den.
annui reditus Brancas ad ardendum, quadraturam suæ domus, fulcos ad herbergagium,
pasnagium suis porcis liberum, et quietum, etc. Aresta ann. 1271. ibid. f. 187.
verso : In saisina habendi usagium suum subscriptum, videlicet percipiendi
brueriam, fulgeriam, et folium quod cedidit de arboribus, pasnagium ad 3. denarios pro
porco, pasturam ad animalia sua in vallibus, secandi herbam a festo S. Joannis usque ad
Assumptionem B. Mariæ virginis in defensis etiam forestæ,... percipiendi etiam Branchas
siccas cum crocco ligneo, sine ferro, etc. Regestum Philippi Aug. Herouvallianum
f. 69 : Habent in foresta Andeliaci mortuum nemus et Branchias tam in alto quantum
potest attingere, de quadriga. Fol. 156 : Capiebat in foresta prædicta
extra defensum et landas Branchias et mortuum boscum ad ardendum.
Ad ædificandum de vivo bosco, ad comburendum de
mortuo, vel de residuis sive Branchiis, excepta silva. Charta Americi de
Thoarcio pro Majori Monasterio apud Stephanotium Antiquit. Pictav. MSS. tom. 4. pag.
764 : Concessi dilectis in Christo Monachis... calfagium in foresta nostra de
Rocha in tala et Branchia ad usum domus suæ. Sententia Compromissoria anni
1339. ex Schedis D. Asserebat jus habere in perceptione
frondium, ramorum seu Brancarum, pinuum, etc.