bria
brĭa, ae, f.,
- a wine-vessel, εἶδος ἀγγείου, Gloss. Philox.; Arn. 7, p. 235; cf. Hildebr. ad Ap. Mag. 59 (acc. to Charis. p. 63, hebrĭa: hebria est vas vinarium, unde ebrius et ebria dicitur).
bria, ae, f., ein Weingefäß, Arnob. 7, 29. Apul. apol. 59. Charis. 83, 16. Vgl. Gloss. ›bria, εἶδος ἀγγείου‹.
alterius corio cindetur lingula larga; / de cute non propria sumitur absque bria
extra ~am ‥ sobrietatis poni
vino ‥ ultra juste mensure ~am dato
sobrius dicitur quasi sub ~a constitutus id est sub mensura(
sit tibi prandendi modus et bria parca bibendi(
a mawndrelle , mensurale, ~a ‥a mesure , ~a, frugalitas
brĭa, æ, f. espèce de vase à vin : Arn. 7, 29.
Mensura, Joan. de Janua. Gloss. Lat. Gr. :
Hæc Bria si dicas, modus est, vas Romipetarum :
Hic Bria, quo vinum sibi distribuunt quasi libra.
Radulphus in Vita S. Richardi Episc. Cicestrensis n. 31 : Quippe sobrius
dicitur, quasi sub Bria constitutus, id est, sub mensura. Occurrit etiam apud
Arnobium lib. 7. Inde quidam nostrum Carobriævicus in finibus Biturigum, qui duos habuit pontes Caro flumini impositos. Vide Valesium in Notitia Galliarum pag. 129. Buchananus lib. 2. Hist. Scotiæ hæc habet ad nostram rem pertinentia :
Briam Strabo
lib. 7. et cum eo consentiens Stephanus, ait urbem significare : id ut confirment, hæc
nomina inde facta proferunt, Pultobria, Brutobria, Mesimbria, et Selembria. Sed quæ
illis Brutobria, aliis est Brutobrica ; et quæ Ptolomæo finiuntur in Briga, Plinio
exeunt in Brica, ut verisimile sit, Briam, Brigam et Bricam, idem significare. Verum
originem omnibus e Gallia esse, vel
Quadraginta deinde nomina ex variis scriptoribus describit, quæ in Brigaterminantur. Vide Briga 2. et Briva.