cacula
Could not find caculae in Logeion dictionaries.
caculae masculine nominative plural, masculine vocative plural, masculine genitive singular, masculine dative singular of cacula
căcŭla (cacula, Plaut. Ps. Arg. 2, 13 sq.), ae, m. [Sanscr. cak-, to help; cf. calon; v. Paul. ex Fest. s. h. v. p. 45 Müll.; Fest. s. v. procalare, p. 225 ib.],
- a servant, esp. the servant of a soldier: cacula = servus militis (militaris? cf. the passage foll., from Plaut.), Fest. p. 35: cacula δοῦλος στρατιώτου, Gloss.: video caculam militarem me futurum, Plaut. Trin. 3, 2, 98 (724); so id. Ps. Arg. 4; and perh., acc. to the MSS., also Juv. 9, 61, where Jahn reads casulis; cf. Weber, Juv. Excurs. in h. l.
cacula, ae, m., ein Soldaten- od. Offiziersaufwärter im Felde, militaris, Plaut. trin. 721. Vgl. Paul. ex Fest. 45, 16. – ➳ Plaut. Pseud. argum. 2. v. 13 u. 14 cācula gemessen.
~ae, servi militum
căcŭla, æ, m. , valet dʼarmée : Pl. Trin. 721, cf. P. Fest. 45.
Servus militis, vel ligna arida. Glossar. vet. ex Cod. reg. 7641. Vide Cauculæ
Cauculus 3.Onomastic. :
Cacula, δοῦλος στρατιωτῶν ἀκόλουθος .
Utitur hac voce Plautus. Vide Forcellin.