caeco
caeco, to make blind, blind
Could not find caecato in Logeion dictionaries.
caecato perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle neuter ablative singular, perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle masculine dative singular, future active imperative 2nd singular, future active imperative 3rd singular of caeco
caeco, āvi, ātum, 1, v. a. [caecus], to make blind, to blind.
- I Lit.: sol caecat, Lucr. 4, 325 (300); Paul. Nol. Carm. Nat. S. Fel. 20, 7; 20, 292: unde caecatus est (Appius Claudius), Aur. Vict. Vir. Ill. 34, 3.—Hence, in gardening: oculum, to destroy, Col. 4, 9, 2; 4, 24, 16; cf. caecus, I. C., and oculus.—
- B Trop.: qui largitione caecarunt mentes imperitorum, Cic. Sest. 66, 139: ut (animi acies) ne caecetur erroribus, id. Tusc. 5, 13, 39: caecati libidinibus, id. ib. 1, 30, 72: cupiditate, id. Dom. 23, 60: caecata mens subito terrore, Liv. 44, 6, 17: pectora... serie caecata laborum, Ov. P. 2, 7, 45: caecabitur spes vindemiae, Pall. 1, 6, 11: timidos artus, to make senseless, Verg. Cul. 198.—
- II Transf., to make dark, to obscure: caecantur silvae, Avien. Per. 504.—
- B Trop., of discourse: celeritate caecata oratio, rendered obscure, Cic. Brut. 76, 264.
caeco (coeco), āvi, ātum, āre (caecus), lichtlos machen, I) blind machen, blenden, sol caecat, Lucr. 4, 323 (300): unde (Appius Claudius) caecatus est, Aur. Vict. vir. ill. 34, 3. – als t. t. der Botanik, c. oculum vitis, verderben, Col. 4, 9, 2 u.a. – übtr., blenden, trüben, a) physisch, gefühllos machen, timidos artus. Ps. Verg. cul. 198. – b) geistig, largitione c. mentes imperitorum, Cic.: caecati libidinibus, Cic.: pectora... serie caecata laborum, Ov.: praestigiis caecantibus veritatem, Cypr. – II) dunkel machen, verdunkeln, Avien. descr. orb. 504. – celeritate caecata oratio, durch allzugroße Schnelligkeit unverständliche, Cic. Brut. 264.
See: caecare
cæcō, (14) āvī, ātum, āre (cæcus), tr., ¶ 1 aveugler, priver de la vue : Lucr. 4, 325 || [fig.] aveugler, éblouir : Cic. Sest. 139 ¶ 2 obscurcir : Avien. Perieg. 504 || [fig.] oratio cæcata Cic. Br. 264, discours rendu obscur, inintelligible.
- 1. (Lucr.) blind maken, verblinden; ➤ sol caecat;
- 2. (metaf.) (fysiek en geestelijk) verblinden; ➤ caecati libidinibus, voluptatibus;
- 3. (metaf.) verduisteren, vertroebelen; ➤ celeritate caecata oratio onbegrijpelijk.
caecō āvī, ātus, āre
- caecus, to make blind, blind: largitione mentīs imperitorum: ut (animi acies) ne caecetur erroribus: caecata mens subito terrore, L.: pectora serie caecata laborum, O.—Of style: celeritate caecata oratio, made obscure.