capitum
căpītum or căpētum, i, n., = καπητόν,
- fodder for cattle (late Lat.), Aur. Imp. ap. Vop. Aur. 7; Cod. Th. 7, 4, 7 and 13.
capītum, ī, n. (καπητόν), Viehfutter, Furage, Ration, Vopisc. Aur. 7. § 7. Amm. 22, 4, 9. Cod. Theod. 6, 24, 1 u.a. spät. ICt.
căpītum, ī, n. (καπητόν), fourrage, nourriture des animaux : Amm. 22, 4, 9 ; Cod. Th. 7, 4, 7.
Pabulum jumentorum, uti vocem hanc interpretatur Ammianus lib. 22 :
Totidemque pabula jumentorum, quæ vulgo dictitant Capita. Hesychius :
Κάπετα, κτηνῶν τροφή. Idem : Καπητόν, παράβλημα ἀλόγων. Vopiscus in Aureliano : Capitum animalis non
vendat. Senator lib. 7 : Proinde annona fuit domini et familiæ ejus,
Capitum animalis. Atque ita hæc vox accipitur in leg. 7. 13. 17. Cod. Theod. (7,
4.) de Erogat. milit. ann. et aliis locis, quæ Paleavertitur in leg. 9.
Capitatioin leg. 8. eod. et leg. ult. eodem Cod. (11, 20.) de Collat. donat. Adde Julianum Antecessor.
Fodrumejusmodi præstationem appellarunt recentiores.