cavillor
cavillor, to jeer, mock, criticise, satirize, jest
Could not find cauillansque in Logeion dictionaries.
cauillansque present active participle masculine nominative singular, present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle feminine nominative singular, present active participle neuter nominative singular, present active participle neuter vocative singular of cavillor
căvillor, ātus, 1, v. n. and a. [cavilla],
- to practise jeering or mocking; or (act.) to censure, criticise; to satirize in jest or earnest, to jest, etc. (syn.: jocari, ludere, illudere).
- α Absol.: familiariter cum ipso etiam cavillor ac jocor, Cic. Att. 2, 1, 5; cf. Liv. 39, 13, 3; 39, 42, 9; Suet. Tib. 8: facetissime apud aliquem, Gell. 5, 5, 1.—
- β With acc.: togam ejus praetextam, Cic. Q. Fr. 2, 10 (12), 2: hanc artem ut tenuem ac jejunam, Quint. 1, 4, 5: verba patrum, Tac. A. 1, 46: tribunos plebis, Liv. 2, 58, 9: milites Romanos, id. 5, 15, 4 et saep.—Hence, cavillatus in pass. sense, Ap. Met. 9, 28, 1.—
- γ With an objective clause: in eo et etiam cavillatus est, aestate grave esse aureum amiculum, hieme frigidum, Cic. N. D. 3, 34, 83. —*
- II Meton., to reason captiously, to use sophisms, to quibble, Liv. 3, 20, 4; Plin. 11, 51, 112, § 267; 35, 10, 36, § 85.
cavillor, ātus sum, ārī (cavilla), I) neckenden Scherz-, Neckereien treiben, Stichelreden führen, u. tr. (ironisch) aufziehen, bespötteln, durchziehen, auf etwas sticheln im Scherz od. Ernst, cum alqo, jmd. aufziehen, necken, Cic. u. Liv.: in eo cavillatus est, Cic.: tribunos plebei cavillans interdum vocare, nannte sie höhnisch V., Liv.: inter cavillantes milites Romanos Etruscosque, unter den Neckereien der röm. u. etr. Soldaten, Liv.: alcis praetextam, Cic.: artem, Quint.: deos, Val. Max. – II) Sophismen anwenden, unbegründete Ausstellungen machen, Ausflüchte suchen, ohne Grund behaupten, cavillari tribunos plebis, Liv.: circa crus, Plin.: m. folg. Acc. u. Infin., stridorem eum dentibus fieri cavillantur, Plin. 11, 267: m. folg. ne u. Konj., omnibus modis cavillandum (zu verhüten suchen), ne quid etc., Tert. de cor. mil. 11. ➳ Aktiv. Nbf. cavillo, āre, Ven. Fort. vit. S. Mart. 2, 241. Prisc. 8, 76: Passiv cavillatur, Tert. de res. carn. 21 u. Partiz. Perf. cavillatus, Apul. met. 3, 19 u. 9, 28.
căvillor, (13) ātus sum, ārī, tr. et intr. ¶ 1 plaisanter, dire en plaisantant, se moquer de : cum eo cavillor Cic. Att. 2, 1, 5, je plaisante avec lui ; cavillans vocare... Liv. 2, 58, 9, il appelait ironiquement... || cavillari rem Cic. Q. 2, 10, 2, plaisanter sur qqch. ; [avec prop. inf.] dire en plaisantant que : Cic. Nat. 3, 83 ¶ 2 user de sophismes : cavillari tum tribuni Liv. 3, 20, 4, alors les tribuns de chercher chicane, cf. Sen. Ben. 7, 4, 8 ; Ep. 64, 3 || hæc cavillante Appio Liv. 9, 34, 1, Appius tenant ce raisonnement sophistique ; [avec prop. inf.] Plin. 11, 267.
- 1. plagen, bespotten, zich vrolijk maken over (m. acc.; ook in m. abl. en cum); ➤ artem ~; verba patrum ~; in eo cavillatus est;
- 2. spitsvondigheden bedenken, uitvluchten zoeken.
cavillor ātus, ārī
- cavilla, raillery, to jeer, mock, criticise, satirize, jest: cum ipso: togam eius praetextam: tribunos plebis, L.: in eo, aestate grave esse, etc.—To reason captiously, quibble, L.