causor
causor, to allege as a reason, make a pretext of, plead, pretend
Could not find causantis in Logeion dictionaries.
causantis present active participle feminine accusative plural, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine genitive singular, present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of causor
causor (causs-), ātus, 1, v. n. and trans. [causa].
- I In the ante-class. per., to plead, dispute concerning a subject, to discuss it for and against, to debate a question, Pac., Att., and Afran. ap. Non. p. 89, 11 sq.—
- II Since the Aug. per. (in Ciceronian Lat. the word is not used), to give as a reason (a real, and more freq. a feigned one) for something, to make a pretext of, to pretend, to plead.
- α With acc.: multa, Lucr. 1, 398: aves aut omina dira, Tib. 1, 3, 17 sq.: omina Visaque, Ov. M. 9, 768: nec freta pressurus tumidos causabitur Euros, id. Am. 1, 9, 13: stultus uterque locum immeritum causatur inique: in culpā est animus. Hor. Ep. 1, 14, 12: ipse valetudinem excusans, patre animi quoque ejus haud mirabilem interturbationem causante, Liv. 23, 8, 7; 3, 64, 2; 36, 10, 13: negotia, Tac. A. 1, 47 fin.: valetudinem, id. H. 3, 59 fin.: adversam patris voluntatem, id. A. 13, 44: diei tempus, Curt. 4, 16, 18 al.—
- β Absol.: causando nostros in longum ducis amores, Verg. E. 9, 56.—
- γ With acc. and inf., Liv. 5, 15, 6; 28, 35, 2; Tib. 1, 3, 17; Suet. Ner. 49; Curt. 6, 5, 31; Gell. 18, 4, 9. —
- δ With quod: causatus in utroque, quod hic non esset secutus, etc., Suet. Calig. 23; Dig. 16, 3, 3.—
- ε With inf.: causari accipere rationes, to avoid by a pretence, Dig. 40, 7, 34, § 1.
causor, ātus sum, āri (causa) = προφασίζομαι(Dosith. 59, 8 K.), I) einen od. als einen (wahren od. häufiger einen fingierten) Grund vorbringen, vorschützen, absol., Pacuv. tr. 23. Acc. tr. 418. Verg. ecl. 9, 56: contra patrem, Afran. com. 91. – m. Acc., multa, Lucr.: militum voluntatem, Sall. fr.: omina saepe visaque, Ov.: consensum patrum, Liv.: negotia, Tac.: valetudinem, Tac. – m. folg. Acc. u. Infin., Liv. 5, 15, 6; 28, 35, 2. Curt. 6, 5 (19), 31. Suet. Ner. 49, 2. Gell. 18, 4, 9. – mit folg. quod, Suet. Cal. 23, 3. Ulp. dig. 16, 3, 3. – II) prägn.: a) unter Vorschützung von Gründen versagen, ablehnen, absol., Cl. Mam. de stat. anim. 3, 11, 2: m. folg. Infin., accipere rationes, Papin. dig. 40, 7, 34. § 1. – b) sich beklagen, sich beschweren, m. folg. indir. Fragesatz, causaris igitur quid sit istud etc., Salv. de gub. dei 3, 2 in. – ➳ aktive Nbf. causo, wovon Infin. causare, Pallad. 3, 25, 3 codd.: causasse, Cornut. bei Cassiod. de orthogr. (VII) p. 149, 13: Passiv causetur, Firm. math. 8, 27: causatus, Tert. adv. Marc. 2, 25.
causor (12) ( caussor, Rufin. Aqu. Recogn. 1, 55 ), ātus sum, ārī (causa ), tr., prétexter, alléguer : adversam patris voluntatem causari Tac. Ann. 13, 44, alléguer lʼopposition de son père ; numquid causare quin *Cic. Com. 41, as-tu qqch. à alléguer pour empêcher que...? || [avec prop. inf.] causatus hiemem instare Liv. 36, 10, 12, prétextant lʼapproche de lʼhiver, cf. 28, 35, 2 ; [av. quod ] causatus quod hic non esset secutus Suet. Cal. 23, 3, donnant comme prétexte quʼil ne lʼavait pas suivi || sʼexcuser de refuser : Papin. Dig. 40, 7, 34 || objecter : Salv. Gub. 3, 2.
➳ actif causare Cassiod. *Orth. 7, 149 || sens passif Firm. Math. 8, 27 ; Tert. Marc. 2, 25.
- 1. als reden opgeven, voorwenden [negotia; consensum patrum];
- 2. (postklass.) klagen, beklagen.
causor ātus, ārī, dep.
- causa, to allege as a reason, make a pretext of, plead, pretend: omnia Visaque, O.: locum inmeritum, H.: animi perturbationem, L.: negotia, Ta.: numquid causare quin abeas victus?have you anything to plead?causatus consulere velle, pretending, L.: Causando in longum ducis amores, you make pretexts for putting off, V.