chirogryllus
Erinacei, Χοιρογρύλλιοι nuncupatur, prope
magnitudine mediocrium cuniculorum, de cavernis petrarum procedentes gregatim in eremo,
et contra mare Mortuum depascuntur. Interpres Joan. de Garlandia in Synonymis :
Cyrogrillus est animal habitans sub terra : et dicitur proprie cattus silvestris,
dispositus ad modum canis, et dicitur a cyros, quod est manus, et grillus, quod est
cattus, quasi habens pedes et manus ad modum catti. Matth. Silvaticus :
Chirogrillus vel Cirogrillus idem : sed verius dicitur Chirogrillus.
Infra : Ceriligion, Cirriglinon, id est, spinosus porcus, major ericio, quem Latine
vocant istricem. Græcis Quum et ursos decem et
decem grillos, et decem lactucas, et decem auri libras in sorte habuit. Vide
Isidor. lib. 12. cap. 3. Pseudo-Ovidius de Vetula lib. 1 : Confisos levitate sua, promptosque salire De ramo in ramum Cirogrillos dijaculare. Conil. Gloss. Arabico-Lat. :
Cuniculus, vel Cunicula. Infra :
Cuniculus, ut supra, Gyrogrillus. Will. Brito lib. 1. Philippid. : More Cirogrilli velox in mænia repit. Dixit....
quod montem ubi est castrum Vasionense, faciebat cassare (Chasser) dictus Episcopus, ut
dominus, et possidebat ut suum, et ipse testis portavit multoties Chirogryllos istius
montis ad palatium D. Episcopi.
Qui contra
fecerit in xx. sol. puniatur pro pelle vel Cirogrillo quolibet.
Ibid. art. 87 : Receptacula Cyrogrillorum... destruantur... Si dominus fuerit
negligens in captione Cirogrillorum, etc. Habeant venationem Cirogrillorum, in
Charta anni 1196. ex Archivo S. Victoris Massil.Falconet,
Pelles de Cyrogrillis, in Concilio Parisiensi ann. 1212. part. 2. can. 9.
Stephanus Ulysipponens. de Mirac. S. Vincentii num. 17 : Quidam pelliculas
Cirogillinas, et ut in eis operaretur spe lucri, quicquid habebat in eis emendis
expenderat. Ubi leg. Cirogrillinas, Gallice
Peaux de
Conils.