cibo
Could not find cibatum in Logeion dictionaries.
cibatum perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle masculine accusative singular, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, supine of cibo
cibatum masculine accusative singular of cibatus
cĭbo, no perf., ātum, 1, v. a. [cibus],
- to give food to animals, to feed or fodder (rare): genera avium, Col. 8, 10 fin.: locustae utiles cibandis pullis, id. 8, 11, 15: draconem manu suā, Suet. Tib. 72.—In pass.: cibari, to take food, Liv. Epit. 19.—
- II With men as objects (late Lat.), Vulg. Prov. 25, 21; id. Rom. 12, 20.
cibo, āvī, ātum, āre (cibus), speisen, füttern, Speise od. Futter reichen, a) Tiere, pullos, Col.: draconem manu suā, Suet.: cibari nolle, sich nicht füttern lassen (nicht fressen) wollen, Liv. epit. – b) Menschen, alqm, Vulg. ep. ad Rom. 12, 20: alqm absinthio, Vulg. Ierem. 9, 15: alqm ex adipe (Kern) frumenti, Vulg. psalm. 80, 17: laute cibatus, Commodian. instr. 2, 19, 19: tempus cibandi, Cael. Aur. acut. 2, 37, 204.
See: cibare
cĭbō, (16) āvī, ātum, āre (cibus), tr., nourrir : genera quæ intra sæpta villæ cibantur Col. Rust. 8, 10, 6, les espèces quʼon élève dans lʼenceinte de la ferme ; draconem cibare Suet. Tib. 72, 2, donner à manger à un serpent.
- 1. dieren voederen; — pass. vreten;
- 2. (Vulg.) te eten geven [hominem]; — pass. eten, zich voeden.