cilium
cĭlĭum, ii, n. [kindr. with Gr. κυλίς, κύλα].
- An eyelid, Paul. ex Fest. p. 43, 3 Müll.; Plin. 11, 39, 93, § 227; Ap. Met. 10, 17, 14; Lact. Opif. Dei, 10 init.—
- II Transf., the lower eyelid (opp. supercilium): extremum ambitum genae superioris, Plin. 11, 37, 57, § 157.
cilium, ī, n. (aus *celiom, das Verhüllende, zu celare), das Augenlid, Plin. 11, 227: Plur. Apul. met. 10, 17. – bes. das untere Augenlid (Ggstz. supercilium), Plin. 11, 157.
cui ‥ exspiranti ~ia clausa sunt
cilio pisces natura carere / jussit
~iis oculorum nimio tumore depressis
~ia sunt oculorum tegmina a celando sic dicta
~ia,brua
~ium,bruwa
pili palpebrarum multum juvant ad visum prohibendo pulverem ab oculis ‥; et illi pili vocantur ~ia, sicut pili super radicem palpebrarum vocantur supercilia
hoc ~ium, A.here of the hee
~ia in rugam contrahere
hoc ~ium,a brow
et inde in longum per ~ium [] ultra Theovesdickes : in longum †pertilium PQW 188
a superiori ~io montium
inter aquam de Saverne et Rugweye super ~ium montis de Sobir’ [] Sodbury, Glos
per superius ~ium de Langhals
supercilium montis
ad locum qui dicitur Hevedegatebrowe et inde per ~ium bosci ascendendo adhuc(
1 cĭlĭum, ĭī, n. , paupière : Plin. 11, 227 || les cils : Plin. 11, 157 || sourcil : Maximian. 1, 139.
2 cilĭum, ĭī, n. , c. cilio : Isid. Orig. 19, 7, 4.
cĭlĭum, ĭi, n.: palpebra
le ciglia.