coitus
coitus2, a coming together (coet- and coit-); sexual union (coit- only)
Could not find coetusque in Logeion dictionaries.
coetusque masculine nominative plural, masculine nominative singular, masculine genitive singular, masculine accusative plural of coitus2
cŏĭtus, a, um, Part., from coëo.
cŏĭtus, and another orthography coetus (only distinguished in signif. by use; v. infra), ūs (dat. coetu, Cat. 64, 385; 66, 37), m. [coëo].
- I In gen.
- A Abstr., a coming or meeting together, an assembling: eos auspicio meo atque ductu primo coetu vicimus, Plaut. Am. 2, 2, 25 (657).— Hence,
- B Concr., an assemblage, crowd, company; in this signif. coetus alone is used: quae (opiniones) in senatu, quae in omni coetu concilioque profitendae sint, Cic. Fin. 2, 24, 77; 2, 4, 11; id. Rep. 6, 13, 13: ad divinum animorum concilium coetumque proficisci, id. Sen. 23, 84; id. de Or. 1, 8, 30; id. Verr. 2, 5, 72, § 186; Liv. 3, 38, 11; 27, 35, 3; Quint. 2, 15, 18; 2, 9, 2; 8, 4, 8; Cat. 46, 9; 64, 407; Verg. A. 5, 43; Ov. M. 3, 403; 11, 766; 15, 66: in domum Pisonis, Tac. A. 4, 41; id. H. 4, 45.—
- II Esp.
- A A uniting, joining together, combination; so in both forms.
- α Coetus, Lucr. 1, 1016; 1, 1047; 2, 919; 2, 1003; 5, 429: ceterum amnium coctus maritimis similes fluctus movet, Curt. 9, 4, 9: stellarum coetus et discessiones, Gell. 14, 1, 14.—
- β Coitus: ut recens coitus venae resolvatur, Cels. 2, 10 fin.: umoris, id. 5, 18, 31: sordium in auribus, id. 6, 7, 7: syllabarum, Quint. 9, 4, 59: vocum, Gell. 1, 25, 16: osculi, Poët. ap. Gell. 19, 11, 4: luna morata in coitu solis biduo (i. e. at new moon), Plin. 2, 9, 6, § 44. —
- B Sexual intercourse, coition (not in Cic.); in this signif. only coitus is used.— Of men, Ov. M. 7, 709; Suet. Calig. 25; cf. Quint. 8, 6, 24; Gai Inst. 1, 64; 1, 87.—Of animals, Col. 6, 24, 3; 6, 23, 3 (Cod. Polit. coetus); Cels. 2, 1 fin. al.—
- 2 Transf., of plants: palmarum, Plin. 13, 4, 7, § 35.— Also of ingrafting, Plin. 17, 14, 24, § 103.
coitus, ūs, m. (coëo), das Zusammengehen, -kommen, I) im allg.: a) das Zusammentreffen eines Gestirns mit einem andern, hoc manufestum fit non illarum (stellarum mobilium) coitu fieri cometen, Sen. nat. qu. 7, 12, 2. – dah. auch der Vorübergang eines Gestirns vor einem andern, lunae (des M. vor der Sonne), Plin. 2, 46 u. 16, 190. – b) als mediz. t. t., das Sich-Ansammeln, die Ansammlung von Flüssigkeiten im Körper, puris, Cels.: materiae, Cels.: sordium in auribus, Cels.: umoris coitionem emollire (zerteilen), Cels. – II) prägn., das Zusammentreten = das Sich-Vereinigen, die Vereinigung, a) leb. Wesen, die fleischliche Vermischung, das eheliche Beiwohnen, die Begattung, coitus novi, Ov.: coitus primi, Cels.: ante coitum feminae (mit einem W.), Cels.: ad unum coitum mulier concepit, Vulg.: clandestinos coitus obire, Apul.: coitum patrare, vollziehen, Anthol. Lat. 358, 5 R.: Venerem quam coitum dicere magis decet, Quint. – übtr., die Befruchtung der Pflanzen durch Samen, Plin. 13, 35 u. 17, 11: die Verbindung durch Pfropfen, Plin. 17, 103. – b) lebl. Ggstde.: α) als gramm. t. t., die Verschmelzung von Silben u. Wörtern, syllabarum, Quint. 9, 4, 59: ex his, quibus dixi, vocibus quasi per quendam coitum et copulam nomen indutiarum conexum est, Gell. 1, 25, 16. – β) als mediz. t. t., die Vereinigung, das Sich- Schließen, ut recens coitus eius (venae) resolvatur, Cels. 2, 10. p. 55, 7 D.
dicentes aliquando quattuor elementorum ~um materiam gignere
cornibus ad coitum nitentibus effugit arcus / ex oculis
debet probari ‥ si juste vel injuste †amercietur [? l. levetur ] hutesius sine metu vel ~u vel pro malo quodam; amercietur prout fuit hutesius levatus
in adverso an in ~u solis sit posita luna requiris
infra octavas S. Benedicti, luna existente in ~u
non ex harum ~u ova gignuntur
quanto frigidior est mulier masculo, tanto magis appetit ~um
luxuria ‥ dividitur in fornicationem et adulterium et ~um contra naturam
[lotrices ] parate / ad cohitus equitum
1 cŏĭtus, a, um, part. de coeo.
2 cŏĭtŭs, (13) ūs, m. , action de se joindre, de se réunir : coitus venæ Cels. Med. 2, 10, 7, la cicatrice de la veine ; coitus humoris Cels. Med. 5, 18, 31, amas, dépôt dʼhumeurs ; coitus syllabarum Quint. 9, 4, 59, contraction de syllabes ; luna morata in coitu solis Plin. 2, 44, la lune après être restée en conjonction avec le soleil || accouplement : Quint. 8, 6, 24 || fécondation des plantes : Plin. 13, 35 || ente, greffe : Plin. 17, 103.
- 1. (postklass.) ontmoeting (v. hemellichamen);
- 2. (postklass.) geslachtsgemeenschap, paring;
- 3. (gramm. t.t.) versmelting (v. lettergrepen en woorden).
coitus , us. m. (coco.)
行邪淫。答配。 — lunae 新月。— vulneris 瘡合口。— humorum 津液聚積。
Suggest a Translation
See an image
行邪淫。答配。 — lunae 新月。— vulneris 瘡合口。— humorum 津液聚積。
Suggest a Translation
See an image
cŏĭtus, ūs, m.: coito, accoppiamento
● (di vegetali), fecondazione.
coitus ūs, m
- com- + 1 I-, sexual union, O.