coggo

coggo [cf. 1 cogga] , ‘cog’ (naut.). s993 rex Danorum et ‥ rex Norwegensium ‥ cum cogonibus [AS Chr.: scypum; Fl. Worc. I 151: trieribus] nonaginta quatuor Londonias advehuntur M. Par. Maj. I 476; s1066 [rex Noricorum] venit ‥ in Angliam trecentis cogonibus [W. Malm. GR II 228: navibus] advectus Ib. 537; s1296 quedam navis de regno Francie sortita nomen regis Philippi, inter ~ones utriusque terre famosior atque major, ‥ ex obviantibus Anglicis ‥ nacta fuit Flor. Hist. III 289; s1340 tres maximos cogones quos vocabant Edwardum, Katerinam et Rosam, olim de manibus Anglorum in mari sublatos, adepti sunt W. Guisb. Cont. II 356; 1375 pro quadam goggone de Campe despoliata per raptores Angl’ CalExch I 245; s1377 Gallici cum omni classe sua repatriaverunt, cujus summa se extenderat ad xxxvij galeyas, octo cogones Hispanicas et nonnullas bargias Wals. HA I 342; s1385 fugerunt omnes ille naves, preter duas et unum ~onem [V. Ric. II 64: unam †coggruem] Ib. II 136; s1416 capte sunt tres karrice et una navis maxima qualem vocamus ‘hulkam’ sive ‘~onem’ Chr. S. Alb. 101.