cohum
cohum, i, n.,
- the strap by which the plough-beam was fastened to the yoke; so called, acc. to Paul. ex Fest. p. 39, 4, a cohibendo; cf. Varr. L. L. 5, § 135 Müll.
cŏhum poëtae caelum dixerunt a chao, ex quo putabant caelum esse formatum, Paul. ex Fest. p. 39, 5; cf. Varr. L. L. 5, § 19; Diom. p. 361 P.:
- vix solidum complere cohum terroribus caeli, Enn. Ann. v. 550 Vahl.
1 cŏhum, ī, n. , voûte du ciel : Enn. Ann. 545 ; cf. Varro *L. 5, 19 ; P. Fest. 39, 5 ; Diom. 365, 18.
2 cŏhum, ī, n. , a) c. covum ; b) courroie qui attache le timon : P. Fest. 34, 26 (Lindsay).
Corrigia, qua jugum ad temonem religatur. Joan. de Janua.
cŏhum, i, n.: volta celeste Enn.