collocutio
collŏcūtĭo (conl-), ōnis, f. [colloquor],
- a (familiar or private) conversation, conference (very rare): hominum, Cic. Tusc. 1, 13, 30; id. Att. 12, 1, 2: venire cum aliquo in collocutionem, Auct. Her. 1, 15, 25.—In plur.: familiarissimae cum aliquo, Cic. Phil. 11, 2, 5: in sermonibus collocutionibusque aliquid videre, id. Fam. 1, 9, 4.
collocūtio, ōnis, f. (colloquor), die Besprechung = die Unterredung, das Geplauder, absol., Cic. ad Att. 12, 1, 2. Augustin. serm. 23, 8: collocutio hominum aut consessus, Cic. Tusc. 1, 30: venire cum hostium ducibus in collocutionem, Cornif. rhet. 1, 25. – Plur., nostri sermones collocutionesque, Cic. ep. 1, 9, 4: collocutiones familiarissimae cum alqo, Cic. Phil. 11, 5.
mittendo per litteras quod corporaliter veniendo per ~onem nequiveram
in sancto fervore ~onis frequens accensio
siquis dubitaverit me tecum collocutum fuisse, proferes hoc mutue ~onis testimonium
quando quod audieris de scripturis in speciali colloquio sive ~one, attende
vera amicicia non potest esse sine mutua delectacione amicorum et eorum ~one desiderabili
adolescentulos ‥ ut contra cardinales de dialectica disputarent subornavit. ‥ hec ~o hunc finem emeruit
tandem ‥ habita ~one et facta pace inter duos reges
collŏcūtiō (16) (conl-), ōnis, f. (colloquor), entretien : Cic. Att. 12, 1, 2 ; Phil. 11, 5 ; venire in conlocutionem cum aliquo Her. 1, 25, entrer en pourparlers avec qqn.
collocutio , onis. f. et, v. colloquor
See an image
See an image
Quotiescunque in loco nostro Franconovurt nominato,
regia vel imperialis Collocutio aut solemnium dierum Vide Colloquium 1.conlocūtiō (coll-) ōnis, f
- conloquor, a conversation, conference, talk: hominum: familiarissimae cum alquo.