competens
Could not find competentius in Logeion dictionaries.
competentius adverb comparative, neuter accusative singular comparative, neuter nominative singular comparative, neuter vocative singular comparative of competens
compĕtens, v. competo fin.
competēns, PAdi. m. Compar. (v. competo), zustehend = I) eig., zuständig, kompetent, iudex, ICt.: tribunal, ICt.: iudicium communium episcoporum, Augustin. c. Iulian. Pelag. 3, 5. – II) übtr., passend, geeignet, angemessen, analog, remedium, ICt.: modus, parilitas, Chalcid. – mit Dat., personae rebus c., Apul.: sententia verecundiae maternae congrua bonique viri arbitrio competens, ICt. – m. cum u. Abl., ratio etymologiae cum sententia vocabuli c., Gell. 19, 13, 3. – subst., c. continuum = ἀναλογία συνεχής, Ggstz. c. distans = ἀναλογία διηρημένη, Chalcid. Tim. 16: pro competenti esse, ibid. 11. – mit in u. Akk., interdicta in hanc rem competentia, ICt. – quid competentius facere potuisti, quam ut etc., Auct. pan. Maxim. et Constant. 7, 2.
compĕtēns, entis, part. prés. de competo pris adjt, qui convient, compétent : competens judex Aug. Ep. 251, juge compétent || qui convient à, approprié à : alicui rei Apul. Flor. 16 ; cum aliqua re Gell. 19, 13, 3, qui sʼaccorde avec une chose, qui répond à une chose || -tior Paneg. 153, 17.
- 1. passend, gepast, geschikt [modus];
- 2. competent, bevoegd [tribunal; iudex].