complutus
complūtus, a, um, part. de compluo ; v. compluit.
Plui super unam civitatem, et super unam civitatem non plui : pars una Compluta
est, et pars super quam non plui, aruit. Privilegium Universitati Lovaniensi per
ducem Brabantiæ concessum ann. 1426. apud Marten. tom. Anecd. col. 1766 : Tanquam
in tellure Compluta fructum germinent preciosum. Legitur etiam apud Solinum cap.
10. de Thracia : Nautæ Compluti sæpe ex illo casu imbre
saxatili.