concentricus

concentricus [cf. κεντρικός] , concentric. b (as sb. m., sc. circulus) concentric (circle). volvitur ingenti spatio concentrica terre / sphera Neckam DS I 263; corpora mundi sunt spherica et secundum veritatem ~a Gros. 67; equans lune est circulus ~us cum terra Sacrob. Sph. 4; sufficit ‥ ponere motum ejus [solis] in ecentrico tantum, vel in epiciclo tantum, centrum cujus moveatur in circulo ~o Bacon IV 420; circuli ‥ sunt in eisdem superficiebus cum eis qui equidistant equatori, et sunt eisdem ~i Ib. IX app. 194; naturales ponunt quod omnes orbes sint ~i, mathematici vero non Rob. Angl. (II) 148; si centrum mundi et duo poli quiescerent, toto residuo moto, tunc †quilibet [? l. quidlibet] motum secundum circulum ~um et eque distantem a polo mundi foret continue eque distans †ad [l. ab] hiis tribus Wycl. Log. III 3.  b si ponamus solis ~um cum epicyclo Bacon Maj. I 307; tocius spere celestis ~os, ecentricos et eciam epiciclos pro variis stellarum motibus machinatos Wallingf. (Alb.) I 294.