conciliatus
conciliatus, endeared, beloved
Could not find conciliatu in Logeion dictionaries.
conciliatu masculine ablative singular of conciliatus
conciliatu neuter dative singular of concilio
concĭlĭātus, a, um, P. a., from concilio.
concĭlĭātus, ūs, m. [concilio],
- a union of atoms, a connection of bodies (only in abl. sing., and in Lucr.): condenso conciliatu artari, Lucr. 1, 576; so id. 2, 100: parvo (i. e. parvā mole), id. 2, 133: principiūm, id. 2, 936.
1. conciliātus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. concilio), befreundet, I) bei jmd. beliebt, alci, Liv. u.a.: nobis conciliatissimus, Symm. – II) zu etw. geneigt, einer Sache ergeben, iudex ad rem accipiendam fiat conciliatior, Cic.: (homo) voluptati a natura conciliatus, Gell.
2. conciliātus, Abl. ū, m. (concilio), die atomistische Vereinigung, Verbindung der Körper, Lucr. 1, 575 u.a.
1 concĭlĭātus, a, um, part. de concilio || pris adjt : ¶ 1 dans les bonnes grâces de qqn (alicui), aimé de qqn, cher à qqn : Liv. 21, 2, 4 ; 27, 15, 11 ; Curt. 7, 9, 19 ; Quint. 3, 8, 6 ¶ 2 favorable, bien disposé : ut judex fiat conciliatior Quint. 4, 2, 24, pour que le juge devienne mieux disposé || porté (par lʼinstinct) à : voluptati Gell. 12, 5, 8, incliné vers le plaisir.
2 concĭlĭātŭs, (14) ūs, m. , union, liaison : Lucr. 1, 575.
- 1. geliefd, bevriend (bij, met: dat.);
- 2. geneigd tot (m. ad; dat.).
conciliātus adj.with comp.
- P. of concilio, endeared, beloved: Hamilcari, L.: sibi, Cu.: ad rem accipiendam fiat conciliatior.