concredere

concredere [CL] 1 to entrust (for safekeeping). sanctuaria ‥ vel quecunque in erariis ~ita reponebantur, ‥ †abrepsit [? l. abripuit] G. Steph. II 83. 2 to answer for (the credit of). preponat sibi singulis villis prepositum unum, qui credibilis ei sit et qui ~at hominibus; et, si prepositus alicui hominum eorum ~ere non audeat, inveniat xij plegios cognationis sue, qui ei stent in fidejussione sua (Quad.) GAS 170. 3 to believe. sancto viro ~ere fecit [ME: he makede ileven] quod esset angelus AncrR 81; 1406 cum ‥ ~eremus, sicut ipse aiens ‥ se ‥ ad illum locum profecturum omnino (Lit. Episc. etc. Rom.) Conc. III 296b.