concresco
concresco, to grow together, harden, condense, curdle, stiffen, congeal
Frieze-Dennison Vergil
concrēscō, crēvī, crētus, 3, n.: to grow together; grow thick; stiffen, 12.905; p., concrētus, a, um, concreted, matted, 2.277; formed by natural growth, contracted, accumulated, 6.738.
Could not find concrescentes in Logeion dictionaries.
concrescentes present active participle masculine nominative plural, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine nominative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle masculine vocative plural, present active participle feminine vocative plural of concresco
con-cresco, crēvi, crētum, 3 (inf. perf. sync. concresse, Ov. M. 7, 416), v. n., to grow together; hence with the prevailing idea of uniting, and generally of soft or liquid substances which thicken; to harden, condense, curdle, stiffen, congeal, etc. (very freq., and class. in prose and poetry).
- I Prop.: concrescunt semina (opp. extenuantur), Lucr. 4, 1261; 6, 626; cf.: concrescunt subitae currenti in flumine crustae, Verg. G. 3, 360; opp. liquere, Cic. Univ. 14: rigido concrescere rostro Ora videt, to stiffen into a hard beak, Ov. M. 5, 673; cf.: Aconteus Gorgone conspectā saxo concrevit oborto, id. ib. 5, 202 (cf. also saxoque oculorum induruit umor, id. ib. 5, 233): quo pacto pluvius concrescat in altis Nubibus umor, Lucr. 6, 495; cf. id. 6, 250: imbres gelidis concrescunt ventis, Ov. M. 9, 220: (aqua) neque conglaciaret frigoribus neque nive pruināque concresceret, etc., Cic. N. D. 2, 10, 26: gelidus concrevit frigore sanguis, Verg. A. 12, 905: cum lac concrevit, Col. 7, 8, 3; cf. Ov. M. 12, 436: concretos sanguine crines, stuck together or clotted, Verg. A. 2, 277; cf.: concreta sanguine barba, Ov. M. 14, 201.—With in and acc.: crystalli modo glaciari et in lapidem concrescere, harden into, Plin. 36, 22, 45, § 161; cf.: aër ... tum autem concretus in nubis cogitur, Cic. N. D. 2, 39, 101.—
- II Meton.
- A To take form, to grow, increase: de terris terram concrescere parvis, Lucr. 1, 840: terrā in ipsā taetro concrescere odore bitumen, id. 6, 807; Verg. E. 6, 34; cf.: indagatio initiorum unde omnia orta, generata, concreta sint, Cic. Tusc. 5, 24, 69; 1, 24, 56: valles, quae fluminum alluvie et inundationibus concreverint, Col. 3, 11, 8.—With ex: omne corpus aut aqua aut aër aut ignis aut terra est, aut id quod est concretum ex aliquā parte eorum, composed, formed of, Cic. N. D. 3, 12, 30; so id. ib. 3, 14, 34; Tac. A. 13, 57.—
- 2 Trop.: illud funestum animal, ex nefariis stupris, ex civili cruore concretum (al. conceptum), Cic. Pis. 9, 21. —
- B (Con intens.) To grow strong, to rise by growing, etc. (so very rare): (lana) quanto prolixior in pecore concrescit, tanto, etc., Col. 7, 3, 10 (but in Lucr. 5, 833, the best reading is clarescit; v. Lachm.).
- —Hence, concrētus, a, um, P. a. (acc. to I.), grown together, concrete, compound, condensed, hardened, thick, hard, stiff, curdled, congealed, clotted, etc. (class.): dubitare non possumus quin nihil sit animis admixtum, nihil concretum, nihil copulatum, nihil coagmentatum, nihil duplex, Cic. Tusc. 1, 29, 71; 1, 27, 66: aër crassus et concretus, id. ib. 1, 18, 42; Lucr. 1, 1018; 5, 467 sq.: aër (opp. fusus, extenuatus), Cic. N. D. 2, 39, 101; cf.: pingue et concretum esse caelum, id. Div. 1, 57, 130: umores (opp. acres), id. N. D. 2, 23, 59: spuma, Ov. M. 4, 537: lac, Verg. G. 3, 463: in sanguine, Ov. M. 13, 492: mare, Plin. 4, 16, 30, § 104: nix concreta pruinā, Lucr. 3, 20: concreta et durata glacies, Liv. 21, 36, 8; cf.: concreta frigora canā pruinā, stiffened by the hoary frost, Verg. G. 2, 376: gelu, Curt. 8, 4.—Poet., of light: cum claram speciem concreto lumine luna abdidit, thick, i.e. dimmed, Cic. poët. Div. 1, 11, 18: nanus et ipse suos breviter concretus in artus, shortened, Prop. 4 (5), 8, 41: dolor, benumbing, tearless, Ov. P. 2, 11, 10.—Subst.: concrētum, i, n., firm or solid matter: species quaedam deorum, quae nihil concreti habeat, nihil solidi, Cic. N. D. 1, 27, 75.—Esp. (sc. gelu), hard or stiff frost: nec semine jacto Concretum patitur radicem adfigere terrae, Verg. G. 2, 318 Rib. Forbig.; cf. Hildebr. ad Ap. Met. 1, p. 455 (not found). (By others concretum is made acc. of 2. concretus. The common reading is concretam, sc. gelu, the root stiffened by frost; cf. Forbig. ad loc.)—Comp.: semen concretius, Lucr. 4, 1240: spuma lactis concretior, Plin. 11, 41, 96, § 239: ossa concreta, t. t., solid bones, i. e. without marrow, id. 7, 18, 18, § 78.—Sup. and adv. not in use.
con-crēsco, crēvī, crētum, ere, in sich zusammenwachsen, I) im allg.: a) sich verdichten = gerinnen, verhärten, starren (Ggstz. extenuari, liquescere; Perf. concrevisse, Ggstz. liquere, fluere), cum lac concrevit, Col.: concrescunt subitae currenti in flumine crustae, Verg.: si quid umoris intus concreverit, Cels.: u. im Partiz., concretum lac, Verg. u. Tac.: durata et alte concreta glacies, Liv.: concretus gelu Danuvius, zugefroren, Flor.: concretus sanguis, Cels.: aër concretus (Ggstz. fusus et extenuatus), Cic.: crassum (od. pingue) caelum et concretum (Ggstz. aër purus ac tenuis), Cic.: concreta ossa, verhärtete (ohne Mark), Plin.: u. übtr., concretus dolor, starrer, tränenloser, Ov. ex Pont. 2, 11, 10: vultus, starrer, strenger, Tert. adv. Val. 1: auditus, dickes, Prud. apoth. 486: Kompar., semen concretius aequo, Lucr.: spuma lactis concretior, Plin.: cibatus concretior et grandior (sc. liquore), Macr.: neutr. subst., nihil concreti habere, nihil solidi, Cic.: concreta quaedam, Cels. – mit Angabe infolge wessen? durch ex u. Abl., vel ex morbo vel ex ictu concrescit umor sub duabus tunicis (oculi), Cels. – m. Ang. wodurch? durch Abl., aqua conglaciat frigoribus et nive pruināque concrescit, Cic.: mare concrescit glacie, Ov.: imbres gelidis concrescunt ventis. Ov.: gelidus concrevit frigore sanguis, Verg.: iam non fluere, sed duritie quādam concrevisse (v. Staar im Auge), Cels.: u. im Partiz., gelu nix concreta, Iustin.: nix concreta pruinā, Lucr.: concreta sanguine barba, zusammenklebend, Ov. – m. Ang. woraus? durch ex u. Abl., concretum aliquid ex sanguine, Cels. – mit Ang. wohin? wozu? (etwas verhärtet) durch in u. Akk., umorem in lapidem concrescere, Plin.: od. (poet.) durch Dat., rigido concrescere rostro ora, Ov. – b) sich verdichten = sich verdunkeln, cum claram speciem concreto lumine luna abdidit, mit verdunkeltem Lichtglanz barg, Cic. poet. de div. 1, 18. v. 21. – c) beim Wachsen sich zusammenziehen, nanus et ipse suos breviter concretus in artus, verkürzt, Prop. 4, 8, 41. – II) prägn., sich verdichtend entstehen, sich ansetzen, sich bilden, putres concrescere fungos, Verg.: cum cinis in foco concrescit, Plin.: quanto prolixior in pecore concrescit (lana), tanto magis obnoxia est rubis, Col. – m. Ang. woher? woraus? durch Adv., durch ex u. (selten) de m. Abl., unde (sanguis, bilis, ossa etc.) concreta et quomodo facta sint, Cic.: aut simples est natura animantis...; aut concreta ex pluribus naturis, Cic.: cuius ex sanguine concretus homo et coalitus est, Gell.: de terris terram concrescere parvis, Lucr. – m. Ang. wodurch? durch Abl., hoc nebuloso et caliginoso caelo aut sata aut concreta videtur tanta vis memoriae? Cic. – übtr., concreta labes, die anhaftende Verderbnis, Verg. Aen. 6, 746: u. Partiz. subst., multa diu concreta, vieles, was so lange (mit uns) vereint ist (Gebrechen, Laster), ibid. 6, 738. – ➳ Infin. perf. synkop. concresse, Ov. met. 7, 416.
See: concrescere
concrēscō, (11) crēvī, crētum, crēscĕre, intr., ¶ 1 croître ensemble par agglomération (agrégation), sʼaccroître : valles quæ fluminum alluvie concreverunt Col. Rust. 3, 11, 8, les vallées formées par les alluvions || emploi fréquent du part. concretus, a, um : [avec ex ] Cic. Nat. 3, 34 ; Tusc. 1, 62 ; [avec abl.] Ac. 2, 121 ; Tusc. 1, 60, formé de ¶ 2 se former par condensation, sʼépaissir, se durcir : Cato Agr. 88, 2 ; Lucr. 6, 495 ; neque aqua concresceret nive Cic. Nat. 2, 26, et lʼeau ne se condenserait pas en neige ; concrevit frigore sanguis Virg. En. 12, 905, mon sang se figea ; cum lac concrevit Col. Rust. 7, 8, 3, quand le lait est caillé ; radix concreta Virg. G. 2, 318, racine durcie par le froid.
➳ concresse, sync. pour concrevisse : Ov. M. 7, 416.
- 1. vergroeien, stijf worden, verstijven, verstarren; ➤ mare concretum ijszee; concretus gelu Danuvius dichtgevroren; concreta sanguine barba aan elkaar klevend van het bloed; aër concretus dicht; (metaf.) concretus dolor opgekropt, zonder tranen;
- 2. (door verdichting) ontstaan, zich vormen; ➤ cum cinis in foco concrescit;
- 3. (v. wolken) zich samenpakken.
concresco , is, crevi, cretum, crescere. n. 3.
同長。凝凍。Concresse pro Concrevisse.
Suggest a Translation
See an image
同長。凝凍。Concresse pro Concrevisse.
Suggest a Translation
See an image
con-crēscō crēvī
- (concrēsse, O.), crētus, ere, to grow together, harden, condense, curdle, stiffen, congeal: Concrescunt in flumine crustae, V.: rigido rostro Ora, stiffen, O.: Gorgone conspectā, to be petrified, O.: Concreta radix, frozen, V.: (aqua) nive pruināque concresceret: Frigora canā concreta pruinā, stiffened by, V.: concretos sanguine crinīs, clotted, V.: aër concretus in nubīs cogitur: nanus concretus in artūs, shortened, Pr.—To take form, grow, increase: mundi orbis, V.: initia unde omnia concreta sint.