concubinus
concubinus, one who lives in concubinage
Could not find concubinis in Logeion dictionaries.
concubinis masculine ablative plural, masculine dative plural of concubinus
concubinis feminine ablative plural, feminine dative plural of concubina
concŭbīnus, i, m., and concŭbīna, ae, f. [concubo],
- one who lives in concubinage (cf. concubinatus), a concubine (male or female), a less reproachful designation than paelex (cf. Dig. 5, 16, 144).
- a Masc. (not in Cic.), Cat. 61, 130 sq.; * Quint. 1, 2, 8; Plin. 8, 45, 70, § 180; Curt. 10, 2, 27; Suet. Galb. 22; Tac. A. 13, 21; Mart. 6, 22.—Far more freq.,
- b Fem., Plaut. Ep. 3, 4, 30 (466); id. Mil. 2, 1, 62 (140); 2, 3, 66 (337) al.; 2, 5, 6 (416); 2, 6, 68 (548); id. Merc. 4, 4, 17 (757); id. Stich. 4, 1, 56 (560); * Cic. de Or. 1, 40, 183; Tac. H. 1, 72 et saep.; cf. Dig. 25, 7: de concubinis.
concubīnus, ī, m. (concubo), der Beischläfer (vgl. concubina), Catull. 61, 130 sqq. Sen. exc. contr. 4. pr. § 10. Auct. b. Hisp. 33, 4. Curt. 10, 2 (10), 27. Quint. 1, 2, 8. Tac. ann. 13, 21. Mart. 6, 22, 1.
concŭbīnus, (13) ī, m. , compagnon de lit : Catul. 61, 130 ; Quint. 1, 2, 8.
concubīnus ī, m
- CVB-, one who lives in concubinage, Cu., Ta., Ct.