concubium
concŭbĭum, ii, n., v. concubius.
concubium, ī, n. (concubius), I) c. noctis, die Zeit der Nacht, wo alles im ersten tiefen Schlafe liegt, tiefe Nacht, Plaut, trin. 886. Varr. LL. 6, 7 u. 7, 78. Varr. b. Serv. Verg. Aen. 2, 268. Censorin. 24, 6. – II) (= concubitus) der Beischlaf, Enn. tr. 241 (175). Gell. 9, 10, 4. Schol. Iuven. 3, 17.
concŭbĭum, ĭī, n. (concumbo), ¶ 1 union charnelle [c. concubitus § 2] : Gell. 9, 10, 4 ¶ 2 concubium noctis Pl. Trin. 886, c. concubia nox.
- 1. (Plaut.) ~ noctis de tijd waarop men diep slaapt, het holst v.d. nacht;
- 2. (pre- en postklass.) geslachtsgemeenschap.
Concubia a cubare sive dormire dicta :
Concubium , Concubitus, Pellicatus. Pro honesto et legitimo concubitu Gellius 9.
10. habet : Sed puris honestisque verbis venerandum istud Concubii pudici secretum
neminem quemquam alium dixisse. Vide Concubia.