concubitus
concubitus, a lying together, concubinage
Could not find concubitusque in Logeion dictionaries.
concubitusque masculine nominative plural, masculine genitive singular, masculine nominative singular, masculine accusative plural of concubitus
concubitusque perfect passive participle masculine nominative singular of concumbo
concŭbĭtus, ūs, m. [concubo].
- A lying together; in gen. (very rare), for sleeping. Varr. L. L. 7, § 78 Müll.; at dinner, reclining, Prop. 4 (5), 8, 36 (cf. concubo, I.): dentium, a firm, close shutting together of the teeth, Cael. Aur. Acut. 2, 10; 3, 6.—Far more freq.,
- II Copulation, coition (in sing. and plur.): ficti (deorum) cum humano genere concubitus, Cic. N. D. 1, 16, 42; so Liv. 4, 2, 6; Ov. M. 4, 207; 6, 541 al.; * Hor. A. P. 398; Suet. Aug. 94; id. Tib. 44: concubitusque tuos furtim, Tib. 2, 5, 53.—Of animals, Verg. E. 6, 50; id. G. 3, 130; Col. 8, 15, 7 al.
concubitus, ūs, m. (concumbo), I) das Sich-Niederlegen, zu Tische, quaeris concubitus? wie wir uns lagerten? Prop. 4, 8, 36: zum Schlafe, Varr. LL. 7, 78. – v. Lebl., dentium, Cael. Aur. acut. 2, 10, 70; 3, 2, 16; 3, 6, 67. – II) insbes., der eheliche u. außereheliche Beischlaf, die Begattung, mariti, Suet.: plebis patrumque concubitus (Plur.), Liv.: cum humano genere concubitus (Plur., v. den Göttern), Cic.: alcis concubitum appetere, Suet.: alienarum concubitu abstinent (Iudaei), Tac.: complexus concubitusque permittere, Cic. – virginum concubitum refugere, Sen. rhet.: alcis concubitus petere od. fugere, Ov. – von Tieren, anguis immanis concubitu conceptus, durch die B. einer ungeh. Schl., Liv.: turpes pecudum concubitus sequi, Verg.: aliorum animalium concubitus melius instruxit (natura), Sen.
si quis virginem immaturam ad violentum ~um perferendum [(AS: ] cogat, sit hoc sicut adulte mulieris emendatioto niedhæmde
hec sunt jura que rex Anglie solus ‥ habet in terra sua ‥: infractio pacis regie ‥, violentus ~us, raptus ‥(
fornicario ~u se polluentes
concŭbĭtŭs, (10) ūs, m. (concumbo), ¶ 1 place sur le lit de table : Prop. 4, 8, 36 ¶ 2 union de lʼhomme et de la femme : Cic. Nat. 1, 42 || accouplement des animaux : Virg. G. 4, 198 || [fig.] entrechoquement des dents : C. Aur. Acut. 3, 2, 16.
- 1. (poët.) het bijeenliggen (ihb. aan tafel);
- 2. geslachtsgemeenschap, paring.
concubitus , us. m. et, v. concubium
See an image
See an image
concubitus ūs, m
- CVB-, a lying together, concubinage: ferarum ritu, L., C., V., H., Tb.