confirmator
confirmator, he who assures
confirmātor, ōris, m. [confirmo], he who confirms or establishes a thing; hence,
- I Pecuniae, a surety, security, Cic. Clu. 26, 72: venditionis, Jul. Epit. Nov. c. 3, § 10.—
- II Trop.: sententiae, Lact. 1, 2 init.: erroris, Tert. adv. Marc. 4, 36.
cōnfīrmātor, ōris, m. (confirmo), der Bestätiger, I) = der Gewährleister, pecuniae, Cic. Clu. 72. – II) = der Bekräftiger, Bewahrheiter, c. sententiae, Lact. 1, 2, 2: erroris, Tert. adv. Marc. 4, 36.
[gratiam ] primam assignavimus Creatori, secundam Salvatori, tertiam ~ori nostro Deo, cum ipsum tamen habeamus creatorem quem salvatorem et ~orem
hii sunt testes et ~ores hujus donationis
hujus donationis mee testem et ~orem atque protectorem esse volo et precor te, episcope Hereford’(
horum ~or esse videtur liber qui in hoc monasterio conservatur vetustissimus, qui ‘Septem Signacula’ vocatur
si haberet [imperator ] eam [proprietatem ] ab homine, aut haberet eam ab electoribus aut a coronatore aut a ~ore
cōnfirmātŏr, (16) ōris, m. (confirmo), celui qui garantit, garant : Cic. Clu. 72 || celui qui corrobore, qui confirme [une opinion] : Lact. Inst. 1, 2, 2.
cōnfīrmātor ōris, m
- confirmo, he who assures: pecuniae, a surety.