conscelero
conscelero, to stain with guilt, pollute, dishonor, disgrace
Could not find consceleratissimi in Logeion dictionaries.
consceleratissimi masculine nominative plural superlative, masculine genitive singular superlative, masculine vocative plural superlative, neuter genitive singular superlative of conscelero
con-scĕlĕro, āvi, ātum, 1,
- v. a., to stain or pollute with guilt, to dishonor, disgrace by wicked conduct; as verb finit. (rare; not in Cic.): domum, Cat. 67, 24: oculos videndo, Ov. M. 7, 35: aures paternas, Liv. 40, 8, 19: conscelerati contaminatique ab ludis, id. 2, 37, 9.
- —Hence, conscĕlĕrātus, a, um, P. a., wicked, depraved (very freq., esp. in Cicero's orations): pirata, Cic. Verr. 2, 1, 35, § 90: vultus, id. Clu. 10, 29: mens, id. Cat. 2, 9, 19: ea res ... captisque magis mentibus quam consceleratis similis visa, Liv. 8, 18, 11 Weissenb. ad loc.: furor, Cic. Sull. 10, 29: impetus, id. Cael. 6, 14: voluntates, id. Sull. 9, 28: exsectio linguae, id. Clu. 67, 191. —Sup.: filii, Cic. Rosc. Am. 24, 67: bellum, id. Cat. 3, 7, 16.—Subst.: conscĕlĕrātus, i, m., a wicked person, a villain: in inpios et consceleratos poenae certissimae, Cic. Pis. 20, 46: cum tuā consceleratorum ac perditorum manu, id. Dom. 3, 6.—Comp. and adv. not in use.
cōn-scelero, āvī, ātum, āre, frevelhaft beflecken, -verunreinigen, Catull., Liv. u.a.
cōnscĕlĕrō, (16) āvī, ātum, āre, tr., souiller par un crime : Liv. 40, 8, 19 ; Catul. 67, 24.
cōn-scelerō āvī, ātus, āre,
- to stain with guilt, pollute, dishonor, disgrace: oculos videndo, O.: domum, Ct.