constellatio
con-stellātĭo, ōnis, f. [stella],
- a collection of stars supposed to exert an influence upon human affairs, a constellation (late Lat.), Amm.29, 2, 27; Capitol. Gord. 20; Spart. Ver. 4 al.
cōnstellātio, ōnis, f. (con u. stella), a) die auf die Schicksale der Menschen einwirkende Stellung der Gestirne, die Konstellation, Firm. math. 1, 1, u. 4, 2. Sidon. ep. 8, 11, 9: fatalis c., Amm. 20, 11, 32: alcis constellationem colligere, jmdm. die Nativität stellen, Amm. 29, 2, 27. – Plur., Augustin. de civ. dei 5, 5 u. 5, 7. – b) prägn. = horoscopica, die Nativitätsstellerei, Mythogr. Lat. 3, 13.
si fors aut fatum seu constellatio quicquam est
~o,leases spelles talu ‥
~onem,steorrscewere
mathematici ‥ ~onibus suis ascribunt omnia
virtutes planetarum diverse ~onis
astrologia practica ‥ preparat vias ‥ ad opera mira et utilia in hoc mundo que fieri habent in certis electionibus ~onum
ventus qui Notus dicitur erit ‥ destructivus ex infeccione ~onis Saturni(
non sani esse consilii ‥ prelatos ‥ congregatos sub tali pestifera ~one diucius expectare
cōnstēllātĭō, ōnis, f. (cum, stella), position des astres, état du ciel [astrol.] : constellationem principis colligere Amm. 29, 2, 27, tirer lʼhoroscope de lʼempereur.
Constellatio , mors, parcæ responsa deorum,Eventus rerum, signantur nomine fati. Quid si non recte Constellatio ejus collecta
est, quem credimus esse victurum ? Ammianus lib. 29 : Cum objiceretur
illi, quamobrem Constellationem Principis collegisset. Althelmus de laude
virginitatis : Fato et genesi gubernantur futura, juxta Mathematicorum
Constellationem. Vide Firmicum lib. 4. Mathes. cap. 3. Hinc dictusconstellātĭo, constellatiōnis, f.: posizione dei corpi celesti
quam ob rem constellationem principis collegisset Amm per qual motivo avesse preparato l'oroscopo dell'imperatore.