convivor
convivor, to banquet, revel, carouse together
Could not find conuiuatum in Logeion dictionaries.
conuiuatum perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle masculine accusative singular, supine of convivor
convīvor, ātus, 1, v. dep. (act. access. form convivas, Titin. ap. Non. p. 314, 17 (Com. Rel. v. 89 Rib.): convivat, Enn. ib. p. 474, 23: convivant, Pompon. ib. p. 21 (Com. Rel. v. 85 Rib.): convivare, Petr. 57, 2) [convivium],
- to feast or banquet with others, to carouse together (rare but class.), Ter. Heaut. 206; * Cic. Verr. 2, 3, 44, § 105: convivatum assidue duobus tricliniis, Suet. Caes. 48; id. Aug. 74; id. Claud. 32.—
- II With acc., to consume, eat: accepta, Cael. Aur. Tard. 1, 1, 8 al.
convīvor, ātus sum, ārī (conviva), I) intr. eine Gasterei halten, in Gesellschaft-, zusammen speisen, candidati ne conviventur, Plin. ep.: c. publice (auf Staatskosten), Iustin.: c. sic, Sen. rhet.: c. crebro, Ter.: frequenter ac large, sed paene raptim, Suet.: assidue duobus tricliniis, Suet.: cotidie solitum esse non solum in publico, sed etiam de publico convivari, Cic.: c. non ultra solis occasum, Suet. – II) tr. verspeisen, verschlingen, accepta, Cael. Aur. chron. 1, 1, 8. – ➳ Parag. Infin. convivarier, Ter. heaut. 206.
convīvor, (13) ātus sum, ārī, ¶ 1 intr., donner ou prendre un repas : Cic. Verr. 2, 3, 105 ; Suet. Cæs. 48 ¶ 2 tr., absorber : C. Aur. Chron. 1, 1, 8.
➳ inf. arch. convivarier Ter. Haut. 206.
convīvor ātus, ārī, dep.
- conviva, to banquet, revel, carouse together: crebro, T.: in publico, de publico.