converbero
converbero, to strike, beat
Could not find converberata in Logeion dictionaries.
converberata perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle feminine vocative singular, perfect passive participle neuter nominative plural of converbero
con-verbĕro, āvi, ātum, 1, v. a., to strike severely, to beat, bruise (post-Aug.).
- I Lit.: faciem, Plin. 13, 22, 43, § 126: os, Curt. 7, 2, 5.—
- II Trop.: vitia, to chastise, Sen. Ep. 121, 4; cf.id. Ira, 3, 20, 1.
con-verbero, āvī, ātum, āre, zerschlagen, faciem, Plin.: os suum, Curt.: caput (suum), Suet. – übtr., vitia, züchtigen, Sen. ep. 121, 4.
converbĕrō, (14) ātus, āre, tr., frapper avec violence : Plin. 13, 126 || [fig.] flageller, stigmatiser : Sen. Ep. 121, 4.
con-verberō āvī, ātus, āre,
- to strike, beat: os suum, Cu.