convicior
convicior, to revile, reproach, taunt, rail at
Could not find conviciando in Logeion dictionaries.
conviciando present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present active gerund singular, present passive gerundive singular of convicior
convīcĭor (convīt-), ātus, 1, v. dep. [convicium].
- to revile, reproach, taunt, rail at (rare; most freq. in Quint.; not in Cic.; cf., however, conviciator).
- α Absol.: cum alius eum salutasset, alius conviciatus esset, * Varr. R. R. 2, 5, 1: ut accusare potius vere quam conviciari videantur, Liv. 42, 41, 3; Quint. 11, 1, 65; 6, 3, 78; * Suet. Tib. 53 al. —
- β With dat.: contra dentientibus inhumane, Quint. 3, 8, 69; 5, 13, 40; Dig. 49, 1, 8; Paul. Sent. 5, 35, 3; Vulg. Ecclus. 8, 22.
convīcior, ātus sum, ārī (convicium), jmdm. laute Vorwürfe machen, jmd. schelten, schmähen, lästern, Varro, Liv. u.a.: alci, Quint.
See: conviciari
convīcĭor, (14) ātus sum, ārī (convicium), intr., injurier, insulter bruyamment, invectiver : Varro R. 2, 5, 1 ; Liv. 42, 41, 3 || alicui : Petr. 93, 4 ; Quint. 3, 8, 69.
➳ convicio, āre : B. Hisp. 33, 2 ; Orig. Matth. 18, 125.
convīcior (convīt-) ātus, ārī, dep.
- convicium, to revile, reproach, taunt, rail at, L.