convicior
convicior, to revile, reproach, taunt, rail at
Could not find conviciantis in Logeion dictionaries.
conviciantis present active participle neuter genitive singular, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle masculine genitive singular, present active participle feminine genitive singular of convicior
convīcĭor (convīt-), ātus, 1, v. dep. [convicium].
- to revile, reproach, taunt, rail at (rare; most freq. in Quint.; not in Cic.; cf., however, conviciator).
- α Absol.: cum alius eum salutasset, alius conviciatus esset, * Varr. R. R. 2, 5, 1: ut accusare potius vere quam conviciari videantur, Liv. 42, 41, 3; Quint. 11, 1, 65; 6, 3, 78; * Suet. Tib. 53 al. —
- β With dat.: contra dentientibus inhumane, Quint. 3, 8, 69; 5, 13, 40; Dig. 49, 1, 8; Paul. Sent. 5, 35, 3; Vulg. Ecclus. 8, 22.
convīcior, ātus sum, ārī (convicium), jmdm. laute Vorwürfe machen, jmd. schelten, schmähen, lästern, Varro, Liv. u.a.: alci, Quint.
See: conviciari
convīcĭor, (14) ātus sum, ārī (convicium), intr., injurier, insulter bruyamment, invectiver : Varro R. 2, 5, 1 ; Liv. 42, 41, 3 || alicui : Petr. 93, 4 ; Quint. 3, 8, 69.
➳ convicio, āre : B. Hisp. 33, 2 ; Orig. Matth. 18, 125.
convīcior (convīt-) ātus, ārī, dep.
- convicium, to revile, reproach, taunt, rail at, L.