cooperator
cŏ-ŏpĕrātor, ōris, m.,
- a joint-laborer, co-operator (eccl. Lat.), Hier. Ep. 143, 1; Aug. Civ. Dei, 16, 5 fin.; Vulg. Phil. 2, 25; id. 3 Joan. 8.
cooperātor, ōris, m. (cooperor), der Mitwirker, Mitarbeiter, Eccl.
presbyter qui comes itineris illi [episcopo ] et ~or verbi extiterat
~ores ac verbi ministros
meis ~oribus strenue annitentibus
[B. Thomas ] Deum habuit dispositorem et angelos ~ores
isti non sunt principales operatores sed principalis operatoris ~ores
ipsi fuerunt ~ores et coadjutores precipui
~ores gracie Dei
rebus omnibus canonizacionis ‥ non modo interfuit sed ~or ‥ extitit(
Christus Deus erat aequalis Patri ‥ et in omnibus ‥ quae ab eo creata ‥ sunt una cum Spiritu Sancto ~or
ammone consacerdotes tuos et laboris tui ~ores de discendo et praedicando fidem catholicam
non solum orationis ~or est Spiritus Sanctus in his qui diligunt Deum sed etiam bonorum quae fiunt ab eis
fidei propagandae beatis patribus adjutorem et ~orem devotum se exhibuit
sanctos miraculi hujus ~ores
paternorum bonorum in omnibus ~or et adjutor esse promeruit
[rex ] petiit ut ‥ vir Dei tanti propositi ~or existeret
in designandis salutis tante ~oribus
cŏŏpĕrātŏr, ōris, m. , coopérateur : Hier. Ep. 143, 1 ; Aug. Civ. 16, 5.
Cooperit, Gallice
Couvreur. Polyptych. Fiscamn. ann. 1235 :
Nicolaus de Monte tenet unum bordagium... et debet excubare grangiam et
ministrare Cooperatori et Cementario et mondare grangiam. Vide
Coopertor.