corruptor
corruptor, a misleader, seducer, briber
Could not find corruptorum in Logeion dictionaries.
corruptorum masculine genitive plural of corruptor
corruptorum neuter genitive plural, masculine genitive plural of corruptus
corruptorum perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter genitive plural of corrumpo
corruptor (conr-; corrumptor, Plaut. Trin. 2, 1, 14 (236) Ritschl), ōris, m. [corrumpo],
- a corrupter, misleader, seducer, briber: latebricolarum hominum (amor), Plaut. Trin. 2, 1, 14 (236): civium, id. Poen. 3, 6, 21 (816): juventutis, Cic. Cat. 2, 4, 7: estne in corruptorem marito justior potestas? Hor. S. 2, 7, 63; cf.: virginum Vestalium, Suet. Dom. 8: nostri, Cic. Rab. Post. 3, 6; cf.: tribus venditor et corruptor, id. Planc. 16, 38.
corruptor, ōris, m. (corrumpo), der Verderber, I) eig., in phys. Beziehung: c. scripturarum (heiliger Schriften), Hieron. prol. septem epist. canon. – II) übtr., in moralischer Beziehung, a) übh.: proditor corruptorque (und Schänder od. Mörder) amicitiae, Tac.: c. sanctitatis, Val. Max.: c. civium, die Pest der B., Plaut. – b) insbes.: α) der Verführer zum Schlechten, bes. durch Geschenke usw., der Bestecher, c. exercitus, Liv.: corruptores nostri causam dicunt; nos, qui corrupti sumus, non dicimus? Cic.: cuius tu tribus venditorem et corruptorem et sequestrem Plancium fuisse clamitas, Cic.: adeo animosus c., ut etc., so keck darauf los bestechend, daß er usw., Tac.: attrib., corruptore auro, Anthol. Lat. 649, 8 (543, 8). – β) der Verführer zur Unzucht, der Schänder, iuvenis c., ein junger V., Prop.: alienarum uxorum, Sen.: virginum Vestalium, Suet.: meretrices, adulatores, corruptores (Knabenverführer), Quint.: quis adulter, quae mulier infamis, quis corruptor iuventutis, quis corruptus (= cinaedus) inveniri potest, qui etc., Cic.: in corruptorem (Verführer = Ehebrecher) vel iustior (marito potestas est), Hor.: corruptor insidiatur nuptae, Plin. – ➳ Altlat. corrumptor, Plaut. trin. 240.
ne ‥ opus emendare quam scribere sit difficilius, presertim cum novi ~or operis non alius quam frater sit destructoris
flagitiosus, i. ~or, criminosus,manful
anima mea ‥, in infernum secuta es odiosum ~orem tuum
invitant ad cenam matrimonii ~ores
se ~orem virginum jactitare
corruptŏr, (12) ōris, m. (corrumpo), celui qui corrompt, corrupteur : Cic. Cat. 2, 7 ; Hor. S. 2, 7, 63.
- 1. (pre- en postklass.) bederver [amicitiae; civium];
- 2. verleider, ihb. (a) omkoper [exercitūs]; (b) verkrachter, schender [virginum Vestalium].
corruptor (conr-) ōris, m
- corrumpo, a misleader, seducer, briber: iuventutis: (Matronae), H.: tribūs: amicitiae, a violator, Ta.