crepitulum
crĕpĭtŭlum (crĕpic-; i, n.) ornamentum capitis, idem enim in capitis motu crepitum facit, Paul. ex Fest. p. 52, 19 Müll. —Form crĕpĭdŭlum, Tert. Pall. 4.
crepitulum (crepidulum od. -culum), ī, n. (crepo), ein rauschender Kopfputz, Tert. de pall. 4; vgl. Paul. ex Fest. 52, 19.
crĕpĭtŭlum, ī, n. , Tert. Pall. 4 ; P. Fest. 52, c. crepiculum.