criminatio

crīmĭnātĭo, ōnis, f. [criminor],

• an accusation, complaint, calumny (in good prose): criminatione in me absentem uti, Cic. Agr. 3, 1, 3: criminatio tua quae est? Roscium cum Flavio pro societate decidisse, id. Rosc. Com. 13, 37; id. de Or. 2, 79, 321; Liv. 1, 54, 8 al.—In plur., Cic. Lael. 18, 65; Liv. 7, 5, 1; 9, 26, 19; Tac. A. 6, 25; Suet. Caes. 55; Just. 12, 14, 3 al.

crīminātio, ōnis, f. (criminor), die Beschuldigung, Anklage, bes. im üblen Sinne = die Anschwärzung, Verunglimpfung, Verdächtigung, Verleumdung, cr. inaudita, Cic.: cr. falsa, Val. Max.: criminationes falsae, Vell.: criminationes foedissimae, Tac. – Appii criminationes de Fabio absente ad populum, Liv.: novissima cr. de dote, Apul. – illa criminatio, quā in me absentem usus est, Cic.: alcis criminationem adiuvare (v. Umständen), Curt.: ab alqo allatas (angebrachten) criminationes repellere, Cic.: ab alqo vexari variis criminationibus, Iustin. – m. folg. Acc. u. Infin., criminatio tua quae est? Roscium cum Flavio pro societate decīdisse, Cic. Rosc. com. 37.

crīmĭnātĭō, (11) ōnis, f. , (criminor), accusation ; [en part.] accusation malveillante, calomnieuse : Cic. Agr. 3, 3 ; Com. 37 ; Læl. 65.

criminatio , onis. f. et, v. criminor
See an image

crīminātiō ōnis, f

• criminor, an accusation, complaint, calumny: criminatione in me uti: tua: speciosa, L.: ab aliquo adlatae.