cunctabundus

cunctābundus (cont-), a, um, adj. [cunctor],

• lingering, loitering, delaying (very rare): (milites) cunctabundosque et resistentes egressos castris esse, Liv. 6, 7, 2: nusquam cunctabundus nisi cum in senatu loqueretur, Tac. A. 1, 7: verba, Mamert. in Jul. 18, 6: amnis, Eum. Pan. Const. 18, 3.

cunctābundus, a, um (cunctor), sich dem Zögern od. Zaudern hingebend, zaudernd (Ggstz. properans), v. Pers., Claud. Quadrig. ann. 1. fr. 10 b (b. Gell. 9, 13, 16). Liv. 6, 7, 2. Tac. ann. 1, 7, 3 (dazu Otto S. 76): v. Lebl., vestigium, Apul. met. 11, 27: segnis et c. amnis, Eumen. Constant. 18, 3: c. atque titubantia verba, Mamert. Iulian. 18, 6.

cunctabundus [CL] , hesitant. ~us, dubius GlC C 933; ~us, morosus, tardus, piger, segnis, reses Osb. Glouc. Deriv. 148.

cūnctābundus, (14) a, um (cunctor), qui hésite : Liv. 6, 7, 2.

cunctabundus , a, um. adj.
慢性。遲緩者。

Suggest a Translation
See an image

cunctābundus (cont-) adj.

• cunctor, lingering, loitering, delaying: milites, L., Ta.