cunctans
cunctans, dilatory, procrastinating
Could not find cunctantior in Logeion dictionaries.
cunctantior feminine vocative singular comparative, masculine vocative singular comparative, masculine nominative singular comparative, feminine nominative singular comparative of cunctans
cunctans (cont-), antis, v. cunctor, P. a. 1.
cunctāns, antis, PAdi. m. Compar. (v. cunctor), zögernd, langsam, I) in der Bewegung, alternos aegro cunctans poplite gressus, Val. Flacc. 2, 93. – v. Lebl., nicht gleich nachgebend, langsam, zäh, glebae, ilex, Verg.: cunctantior actus, Lucr. – II) im Handeln, zögernd, zaudernd, sowohl v. Langsamen od. Unentschlossenen als v. Bedächtigen, zurückhaltend, cunctantior et cautior, cunctantior cautiorque, Plin. ep.: Tampius Flavianus naturā ac senectā cunctantior, Tac. – familia cunctans ad opera, Col.: ad dimicandum cunctantior (al. cunctatior) factus est, Suet. – v. Lebl., corda viri, Val. Flacc.: ira, Stat.
cūnctāns, (14) tis, part. de cunctor || adjt, ¶ 1 qui tarde, qui hésite : cunctans ad opera Col. Rust. 11, 1, 14, lent au travail || qui résiste : cunctans ramus Virg. En. 6, 211, rameau qui résiste ; mellis est cunctantior actus Lucr. 3, 193, le miel est plus compact (coule plus lentement) ¶ 2 [fig.] irrésolu, indécis, circonspect : Plin. Min. Ep. 2, 16, 4 ; senectā cunctantior Tac. H. 3, 4, que lʼâge a rendu plus indécis.
- 1. (postklass.) aarzelend, weifelend, traag, besluiteloos; terughoudend [ad dimicandum];
- 2. (poët.) (v. niet-lev.) taai, star, weerbarstig [ramus; glebae; corda viri; ira].
cunctāns
adj.
- P. of cunctor, dilatory, procrastinating: naturā ac senecta cunctantior, Ta.: de rebus, Ta.