daemoniacus
daemŏnĭăcus, a, um, adj., = δαιμονιακός, pertaining to an evil spirit, demoniac, devilish (eccl. Lat.).
- I Adj.: ratio, Tert. Anim. 46: potentia, Lact. 4, 15. —
- II Subst.: daemoniacus, i, m., a demoniac, one possessed by an evil spirit, Firm. Math. 3, 6; Sulpic. Sever. Vit. S. Mart. 18.
daemoniacus, a, um (*δαιμονιακός), dämonisch, teuflisch, Eccl. – subst., daemoniacus, ī, m., ein vom bösen Geist Besessener, Eccl.
infirmantes ~i professi sunt pro eo tantum futuro deseruisse demones et numquam iterum possessuros
ut per eas [reliquias ] sint ~i curati
daemoniāca quidem vel qualiter uxor ab illo / sit sanata
~us,deofelseoc
caducus, ~us, ‥brœcseoca
in Italia quoniam ibi ~i abundare solent
divinabat per os ~i
mulier ~a ‥ evomuit duos nigros bufones
a demonibus obsessa;
demonica
intellectus hujus proposicionis ‘demonium habes’ [(] ‥ est iste: ‘Judei dixerunt Christo “tu es ~us”’ John x 20
rustici, ribaldi perditissimi, ganeones ~i ‥ portas Turris ‥ cum clamore ‥ sunt ingressi
wode , arepticius ‥, demens, ~us
quamdiu illum [lapidem ] habueris, ab aliqua ~a ledi non poteris
dira ~ae inlusionis temptatio
relicta ~ae pravitatis caligine
regina Francorum ‥ ~i furoris igne succensa
instinctu ~o grangiam monachorum ‥ combussit juvenis quidam
inexorabilis malignitas ~e rabiei
quidam Judei ‥ ~o spiritu arrepti
a devylle , ‥ demon, diabolus ‥; [] ~us, diabolicus adj.
dæmŏnĭăcus, a, um (δαιμονιακός), qui a rapport au démon, du démon, démoniaque : Tert. Anim. 46 ; Lact. Inst. 4, 15 || subst. m. , un possédé : Firm. Math. 3, 6.
Ita
ut caderent quidam modo epilepticorum, vel eorum quos Dæmoniacos vulgus putat vel
nominat. Rogerus Hovedenus : Quidam civis... factus est energumenus, id
est, Dæmoniacus. Occurrit passim, apud D. Gregor. lib. 1. Dial. cap. 10.
Gelasium I. PP. Epist. 9. Ὁ ἔχων δαίμονα ὁ ἔνοικον τὸν διάβολον ἔχων, apud Chrysostom.
Epilepsiæ genera,
duo sunt, unum est, in quo subito cadunt nescientes, et contractionem manuum pedumque
patiuntur, et cervicis tremorem. Aliud, in quo spumant et stertunt, nec contrahuntur
membra, cum ceciderint quos vulgus Dæmoniacos dicit. Et cap. 7. de iisdem
Epilepticis : Qui cum tremore totius corporis tenentur, a Dæmonibus teneri
dicuntur.
vexati: qui
Tribulantes, in Epistola Nicetii Episc. Trevirensis ad Chlodoswindan.
Qui Dæmonio infestantur, in Concil. Arausicano I. cap. 14. et Arelatensi II. cap. 39. Concilium Ancyranum cap. 16 :
Τοὺς
ἀλογευσαμένους καὶ λεπροὺς ὄντας, ἤτοι λεπρώσαντας, τούτους προσέταξεν ἡ ἁγία σύνοδος
εἰς τοὺς χειμαζομένους εὔχεσθαι. Ubi Isidorus Mercator : Placuit inter
eos orare qui tempestate jactantur, qui a nobis Energumeni appellantur. Quo loco
Cellotius lib. 6. Hierarch. cap. 19. § 1. pœnitentes, qui extra Ecclesiam stabant pluviæ et hiemi obnoxii, in quos tempestates et aeris injuriæ omnes depluunt. Cujusmodi erant
Erat a
dæmone vexata, et opera faciebat, ut faciunt Dæmoniatæ.Demoniacle, Insanus, demens. Lit. remiss. ann. 1384. in Reg. 125. Chartoph. reg. ch. 120 :
Pierre Nagot a esté le plus du temps, et par especial en temps d'esté,
fol et Demoniacle, et s'est plusieurs foys voulu noyer :... et pour cause de ses
folies.... il fu prins... et porté en une abbaye nommée S. Sever,... en laquelle abbaye
l'on maine les Demoniacles.