decentia

dĕcentĭa, ae, f. [decens],

• comeliness, decency: colorum et figurarum (with venustas), Cic. N. D. 2, 58; id. de Or. 3, 52, 200.

decentia, ae, f. (deceo), der Anstand, die Wohlanständigkeit, Schicklichkeit, Cic. de or. 3, 200 zw.: figurarum venustas atque ordo, et ut ita dicam, decentia, Cic. de nat. deor. 2, 145 (als Übersetzungsversuch von εὐπρέπεια): dec. speciei, Ps. Fronto de diff. vocab. 2202 P. (= p. 359, 4 ed. Rom. 1823): Ggstz. turpitudo, Chalcid. Tim. 226.

decentia [CL] , appropriate character or treatment. decensia Bacon VII 22 (v. congruitas a); 1315 capellam ‥ juxta ~iam qua convenit omnibus insigniis parochialibus volumus ‥ insigniri Melrose 407; ad ~iam judicis ‥ spectat quod habeat noticiam illarum legum et jurium secundum que est ‥ judicandum Ockham Dial. 633; s1216 domum ubi ipsemet rex J. hospitabatur, contra regalem majestatem et ~iam, propriis manibus ignem imponendo combussit Plusc. VII 4; 1389 ad ‥ majorem †~ium [MS: ~iam] ministrancium in eadem proinde ordinabat ‥ (Pat) MonA VI 1309a; 1418 volo quod, ubi corpus meum sepelietur, ponatur lapis marmoreus juxta ~iam meam Reg. Cant. II 165.

dĕcentĭa, (16) æ, f. (decens), convenance : Cic. de Or. 3, 200 ; Nat. 2, 145.

decentia , ae. f.
廉恥。美。

Suggest a Translation
See an image

decentia ae, f

• decens, comeliness, decency.